semitae novae

Ik ben zo’n beetje aan het einde van deze blogserie over mijn wandelavonturen over de Ökumenischen Pilgerweg. Ik sluit vandaag niet af met een wandelverhaal. Waarom heet deze blog dan Alt59? Alt59 staat voor het leesteken ‘;’. Het is geen punt dat zou een definitief einde, van deze blog of het wandelen, zijn. Het is een punt komma. Aan de ene kant het einde van deze periode waarin ik tussen 8- en 27 mei in het oosten van Duitsland, 14 etappes heb gelopen met een totale afstand van 286km. De andere kant is ik heb de Pilgerweg niet uitgelopen. Daar zet ik nog een komma. Ik houd de mogelijkheid open om op een later moment de openstaande etappes alsnog te lopen. Sowieso is het een komma, want ik ben zeker nog niet uitgewandeld in Nederland of daarbuiten.

Een goede opbouw van een te schrijven stuk bestaat vaak uit drie punten. Daar ga ik mij dan ook aan houden, ik sta stil bij:
– Voorbereiding
– De wandeltocht
– Voor de volgende keer

Voorbereiding
Zoals velen ben ik in de Corona-tijd begonnen met (dagelijks) wandelen. Daar is het plezier in wandelen zeker ontstaan. De plannen om langere tochten te gaan wandelen zijn gemaakt enkele maanden voordat ik ben gestopt met werken (januari 2024). De meeste kilometers in de voorbereiding heb ik gemaakt rondom huis in Almere (Flevoland). In het vlakke land dus en meestal ook zonder rugzak. Als training heb ik een week in de Achterhoek (voorjaar 2024) en Friesland (voorjaar 2025) een route gelopen. Wel veel kilometers gelopen maar of dat kwalitatief voldoende is geweest voor de afgelopen weken?

De wandeltocht
Ik had al eerder klaar gestaan in Görlitz om van start te gaan (september 2024). Op de dag van de start, met weersvooruitzicht van meer dan een week 30gr+, ben ik weer mee teruggereden naar NL. Ik hou van mooi weer maar wandelen bij 30gr+ met een rugzak was mij bij een training al een keer slecht bekomen. Nu in mei 2025 was het terugkijkend prima wandelweer. Ik heb welgeteld een dag te maken gehad met regen. Wat kan ik schrijven over de route anders dan ik al heb gedaan. Wandelen in Duitsland is prima. Er is volop ruimte, bossen en platte land. Er wordt in Duitsland veel gewandeld. Je komt overal buiten de steden/dorpen uitgezette wandelroutes tegen. Inzoomend op de Pilgerweg. In de voorbereiding had ik dat wel gezien maar veel etappes waren voor mij aan de lange kant, nl. 25km+. Daarnaast waren de etappes ook aan de pittige kant (Komootapp: zwaar). Dat heeft vooral te maken met afstand, te overwinnen hoogtemeters (klimmen) en ondergrond van de paden (boomwortels/losse stenen). Dat maakt het lopen met een volle rugzak tot een uitdaging. Dat was het voor mij zeker. Een ander punt als je alleen loopt is het onderweg stil en op de overnachtingslokaties ben je dan ook meestal alleen. Mede-wandelaars op de route heb ik maar enkele keren ontmoet. Omdat de route grotendeels het platteland van het oosten van Duitsland bestrijkt merkte ik dat elke dag een warme maaltijd kunnen nuttigen geen vanzelfsprekenheid was. Ook het kopen van eten onderweg was niet iedere dag mogelijk. Daar ben ik in de voorbereiding ook wel iets te makkelijk overheen gestapt. Voor de duidelijkheid ik ben niet verhongerd of zo maar na een pittige wandeling is ook het belangrijk aangesproken energie/reserves weer aan te vullen. Dat is er wel een aantal malen bij ingeschoten. Ik sluit af met een positieve conclusie: het is een prachtige wandelroute waar ik echt van natuur, landschap en omgeving heb genoten. Een mooi avontuur.

Voor de volgende keer
Dat zijn de verbeterpunten voor mijzelf.
– Gewicht rugzak naar beneden brengen
Achteraf bezien had ik teveel kleding mee en dat weegt behoorlijk. Voor de volgende keer breng ik dat met 2/3 terug. Ik heb nu steeds na een paar dagen mijn gedragen kleding/sokken/ondergoed kunnen wassen en drogen. Dat is voor een tocht in dit jaargetijde voldoende eventueel met een reserveset.
– Training
Naast het maken van voldoende kilometers vooraf betekent het wandelen in een land als Duitsland veelal dat je in het landschap meer hoogtemeters moet overwinnen dan in NL. Dat vraagt extra training want klimmen en dalen betekent (extra) belasting van de beenspieren in het algemeen, maar specifiek ook van knieën en scheenbenen.
– Verzorging
Voor het aanvullen van energie/reserves is natuurlijk het op orde houden van de vochtbalans van belang maar ook eten onderweg is van belang. Zeker in een omgeving waar winkels/restaurants schaars zijn. Ik had nu ter vervanging van een avondmaaltijd een vriesgedroogde maaltijd mee. Dat moeten er dus een aantal meer zijn.
– Wandelritme
Ik ben nu gestart met de eerste 6 dagen achter elkaar te lopen voordat ik een dag rust nam. Dat is misschien toch teveel van het goede. Zeker bij het iedere dag leveren van een behoorlijke inspanning is een andere interval (actie/rust) verstandiger. Los daarvan, ik heb nu de etappes in mijn eentje gelopen. Dat was een bewuste keus of ik dat nog een keer zo zou doen……..?

Al met al deze ervaringen hebben mij nog niet laten afkicken van het wandelen. Gisteren (30-05) nog een mooie wandeling gemaakt door het slotpark van Schloss Altenstein. Dat slot ligt net buiten Bad Liebenstein.

Vanochtend hebben we nog een rondje om Bad Liebenstein gelopen. Prachtig weer en aangename temperatuur, bijna zomers. Daarmee is ook bijna het einde van een vrije periode in zicht. Morgen weer terug naar NL.

Op mijn zoektocht naar een passende quote bij het afsluiten van deze blog kwam ik de volgende foto tegen. Dat pas ik dan in ieder geval maar op mijzelf toe als het om wandelen en actief blijven gaat…….

Bij het opstaan vanochtend wandelkloffie weer aangetrokken. Even naar de bakker gelopen en een kop koffie gedronken. Toen was ik klaar om te vertrekken voor de 14e etappe met wandelschoenen en rugzak.

Met de auto in een half uurtje naar Eisenach gereden om daar bij de Wartburg te starten. Bij de Wartburg ben ik uitgestapt en is Jos alvast verder gereden naar het eindpunt van deze etappe.

Op mij wacht direct een uitdaging, namelijk het laatste stukje klimmen naar de Wartburg. Hoezo koude start. Ik ben direct opgewarmd en mijn hartslag is meteen ver boven het normale wandelgemiddelde. Een pittig begin dus.

Dan sta je wel bij de ingang van de Wartburg een mooi plaatje aan de ene kant de burcht en aan de andere kant een blik op Eisenach. Als je boven bij de burcht bent gaat de route van de Pilgerweg direct weer naar beneden en staat mij een stevige afdaling door het bos te wachten. Dat gaat zo door tot Gasthof Sängerwiese. De daarop volgende 10km gaan door het bos en het pad gaat op en af. Een pittige route dus.

Een gedeelte van de etappe gaat over de ‘Rennsteig’ een lange afstandspad voor wandelaars/fietsers dwars door het Thüringer Wald. De “Rennsteig” staat voor een ‘hoogteverschil overwinnend bergpad voor snelle voortbeweging’ een prachtige omschrijving en daarom ook ‘op en af’ maak ik daaruit op.

De Pilgrimsweg loopt ook tot de Vachaer Stein. Kort voordat ik deze plek bereik is er nog een mooie foto te maken van de Wartburg.

Op deze plek steek ik de Bundesstrasse 84 over. Aan de andere kant van de B84 gaat het direct weer het bos in richting Hulschhof. Als ik na ongeveer 2km links af ga naar Hulschhof verlaat ik de ‘Rennsteig’. Vanaf Hulschhof loop ik door het bos naar het dorpje Oberellen. In Oberellen laat ik het bos achter me en gaat het langs de akkers ‘op en af’ naar het dorpje Wünschensuhl.

Vandaag is Wünschensuhl het eindpunt van de wandeling. Als ik rond 13:30u bij de auto ben is er tijd voor koffie met een broodje. Even bijkomen van de inspannende wandeling en dan rijden wij terug naar Bad Liebenstein. Na een warme douche en schone kleding ga ik aan de slag met deze blog.

Het was vandaag goed wandelweer. Wolken afgewisseld met zon en een temperatuur van tegen de 18gr. Een wind- of regenjack was vandaag niet nodig. Ik heb vandaag gelopen van de Wartburg (Eisenach) naar Wünschensuhl, een afstand van ruim 16,5km. Daar had ik bijna 3u voor nodig.

Dit gedeelte van de Pilgerweg laat zich afsluiten met nog een etappe lopen naar Vacha (20km). De komende dagen zijn de weersverwachtingen rond Bad Liebenstein wat twijfelachtig. In ieder geval wordt morgen en overmorgen de nodige regen verwacht. Ik kijk het dus nog even aan…… (diplomatieker kan ik het niet zeggen).

Ten slotte de quote van de dag: “We zien dingen niet zoals ze zijn, maar we zien dingen zoals wij zijn.” Feitelijk de vraag hoe objectief kijk ik naar de werkelijkheid om mij heen. Dat ik hier vaak de plank missla daar maak ik geen geheim van. Ik zou zeggen open je oren en ogen en dan heb je binnen de kortste keren de nodige voorbeelden die deze quote bevestigen. Het is maar weinigen gegeven om met een helikopterview boven deze werkelijkheid uit te stijgen. Het lukt soms wel, vaak tijdens wandelingen, en dan kom je tot verwonderende inzichten.

Wordt vervolgd……..🥾🎒

Na opstaan- en ontbijt ceremonie heb ik de tijd om de krant te lezen en contact op te nemen met Jos. Er is in ieder geval nieuws te delen over het opleveren van ons nieuwe appartement in Emmeloord. Da’s niet onbelangrijk. In week 26 (eind juni) gaat het gebeuren.

Vanochtend staat er een ochtendwandeling op het programma. Rond 09:15u ga ik van start en pak de route buiten het dorp weer op om richting Eisenach te lopen. Die route loopt grotendeels over een fietspad langs de spoorlijn. In de verte is Eisenach ook al zichtbaar, althans twee significante schoorstenen.

Eisenach staat bekend als handelsstad maar ook om zijn industrie. Daarvan zijn de schoorstenen nog het symbool. Eisenach is bekend als autostad met autofabrieken. In de DDR-tijd werd hier de ‘Wartburg’ gebouwd en na de ‘Wende’ vestigde Opel zich hier met een grote fabriek. Inmiddels heeft Opel de fabricage alweer verplaatst naar Polen. Dat is de industrie van onze tijd steeds op zoek naar goedkopere productielanden. Dat ‘outplacen’ heeft ook zijn keerzijde is de ontdekking van de laatste jaren. Eisenach staat ook voor de herkomst van twee wereldberoemde Duitsers Maarten Luther (kerkhervormer) en Johann Sebastian Bach (musicus).

Ik passeer de stadsgrens en loop door tot aan de eerste huizen. Daar keer ik om en loop de route weer terug naar Wutha. Ik schreef het al eerder. Ik ken Eisenach al van eerdere bezoeken de afgelopen jaren. Een bezoek is de moeite waard, met name de Wartburg. Een burcht boven de stad waar ook jarenlang Maarten Luther verbleef.

Tegen 11:00u ben ik weer terug in Wutha.

Ik sluit de etappe vandaag af met het drinken van een hele grote cappuccino bij de bakker in de supermarkt.

Nog even wat vaste gegevens over de wandeling. Bij de start was het prachtig wandelweer. Volop zon maar wel frisjes, maximaal 14gr. Gaandeweg de route nam de bewolking toe en aan de rand van Eisenach begon het te regenen met af een toe wat hagel er tussendoor. Halverwege de terugweg werd het gelukkig weer droog. In totaal heb 1:30u gelopen met een afstand van 8,8km.

Morgen ga ik in ieder geval Wutha verlaten. In de middag haalt Jos mij op en gaan wij samen door naar Bad Liebenstein (20km) om daar nog een ruime week vakantie te houden.

Ik zal de komende week ongetwijfeld nog wat wandelingen maken en ik zal ook nog wel de balans opmaken wat het volgen van de Pilgerweg mij heeft gebracht. Daar kom ik zeker hier nog op terug. Een oude denker (Confucius) gaf mij wel een belangrijk handvat, door de volgende woorden: “Waar je ook gaat, ga met heel je hart.” Daaruit spreekt bezieling en dat is wel wat je nodig hebt. Liefde voor het lopen………

Tot gauw……🥾

Een nieuwe dag. Ik ben vandaag vroeg wakker en kan rustig wassen en aankleden. Hierna kan ik ontbijten. In de ontbijtzaal is het aanmerkelijk rustiger dan gisteren. Er zijn kennelijk meer mensen die meer nachten hier overnachten. Een aantal gezichten heb ik eerder bij het ontbijt gezien.

Na het ontbijt bel ik met Jos. Die is net met de trein in Utrecht aangekomen. Daar is ze uitgenodigd om de verdediging bij te wonen van de Master Thesis van onze zoon Simon. Later die ochtend krijg ik een appje dat hij geslaagd is en dat hij in juni zijn diploma krijgt. Gefeliciteerd!

Rond 10:30u verlaat ik het hotel en ik loop naar de bushalte aan de Gothaer Strasse. De bus brengt mij naar het dorpje Hastrungsfeld. Hier ben ik twee dagen geleden gestopt met wandelen. Nu ga ik het laatste deel van die etappe tot in Wutha-Farnroda lopen. Dat wordt wel een deel klimmen want ik moet over de Grosser- en Kleiner Hörselberg.

De eerste paar kilometer heb ik nodig om op de Grosser Hörselberg te komen. Over verschillende paden en via het bos sta ik uiteindelijk boven. Het is best pittig. Dat wordt dan wel beloond met een mooi uitzicht.

Op de berg staat een restaurant. Daar is het alleen angstvallig stil en er is geen klandizie te zien.

Dan loop ik maar door….

Uh, rechtsaf hoor daar gaat het pad weer verder. Er moeten weer de nodige meters gedaald worden op paden met uitstekende stenen en uitgegroeide boomwortels. Die beide zaken waren wel het thema van de rest van de route. Uitkijken geblazen want je ligt zo op je gezicht. De route gaat op en af en dat kost menige zweetdruppel. Pas ter hoogte van Wutha komt de Kleiner Hörselberg tevoorschijn. De klim is veel venijniger dan de eerste berg. Het lijkt wel traplopen zo steil en als ik boven ben komt het ‘melkzuur’ (lactaat) uit mijn oren. Dat merken de spieren in mijn lijf wel.

Inderdaad nog een paar km over zulke paadjes en dan is er nog een plateau boven Wutha.

Na dit laatste plateau gaat de route met grote stappen naar beneden over een soort van trap. Gelukkig is de ondergrond droog en is er houvast. Ik kom veilig beneden. Een natte ondergrond maakt deze afdeling risicovol schat ik zo in. Beneden aangekomen moet ik nog weer even spoorzoeken hoe ik weer terug in het dorpje Wutha. Zowel Komoot als Google maps zijn de weg kwijt. Op gevoel vind ik de weg terug ook nog wel…

Na bijna 2u wandelen sta ik weer bij het hotel. Het is vandaag prima wandelweer. De wolken hadden de overhand maar af en toe kwam de zon er bij. Het is de hele weg droog geweest bij een temperatuur van maximaal 16gr. Nog even voor de statistieken ik heb in totaal bijna 10km (9.85km) gelopen in ruim 2 uur. Het was al met al een pittige tocht. Ik ben blij dat ik dit niet heb hoeven lopen afgelopen dinsdag dan was het echt afzien geworden.

Het aantal gelopen km’s staat hiermee op iets meer dan 260km. Misschien kan ik er volgende week nog wat aan toevoegen. Voor mijn gevoel is dit wel wat ik in mijn mars heb. Na de wandeling van vandaag merk ik dat weer energie krijgen langer duurt. Ik laat het allemaal nog maar wat bezinken en kijk wel wat er nog naar boven komt.

Morgen vast wel een dagelijkse wandeling in de richting van Eisenach als ik er niet helemaal kom is het ook goed. Ik ken de stad Eisenach al van eerdere bezoeken. Dus daar ligt de uitdaging niet. Ik sluit af met de quote van de dag: “Soms is niets zeggen het beste antwoord.” Dat zijn van die waarheden waarmee je wel ervaring opdoet in het dagelijkse leven. Zeker als de confrontatie met de ander scherper wordt dan je wenst en ieder antwoord weer een tegenreactie oproept. Een streep zetten en niets meer zeggen is dan een oplossing.

Morgen verder…….

Net voor de zon hier in Wutha-Farnroda ondergaat schrijf ik mijn blog. Vandaag heb ik in relatieve rust doorgebracht. Vanochtend in alle rust opgestaan en ontbeten in het hotel. Rond 09:45u ben ik naar buiten gegaan om vanwege het mooie weer een rondje rond het dorp te lopen. Lekker in korte broek en t-shirt en dan niet te vergeten lopen met sportschoenen en zonder rugzak. Dat is een verademing en lekker ontspannen.

Ik ben onder de spoorlijn doorgelopen het dorp uit. Eerst even klimmen maar dat brengt ook meteen wat. Namelijk stilte! Het dorp kent nogal wat doorgangsverkeer en langsrazende treinen. Tijdens de wandeling langs de randen van het dorp is dat even ver weg. Je bent dan in een landelijke omgeving die een beetje doet denken aan de sfeer van Oostenrijk/ Zwitserland zonder de bergen. Maar het is heuvelachtig genoeg. Ja, het Bundesland Thüringen kent zijn mooie plekjes…….. Als ik in het dorpje Schönau gekomen ben loop ik onder het spoor door en dan gaat het weer richting Wutha. De laatste 3km gaan dan langs de drukke Bundesstrasse, zonder voet- of fietspad. Dat is geen feestje, maar oppassen geblazen. Een uurtje na vertrek ben ik terug in het dorp. Ik trakteer mijzelf op een cappuccino bij de koffiecorner van de plaatselijke supermarkt. Een genietmomentje ☕️

De rest van de dag besteed ik aan het lezen van een spannend boek in mijn e-reader. Dat is ook weer lekker. Vanavond heb ik eenvoudig gegeten een lekkere salade. Voor het eerst vanavond de Duitse televisie aangehad voor het weerbericht van de komende dagen. Daarna bleef ik hangen bij een documentaire bij de WDR over het toerisme in Amsterdam. Amsterdam is altijd een stad geweest waar de toeristen op af kwamen ook toen ik daar werkte was dat al een feit. Alleen de laatste decennia is het extreem gegroeid. De stad met rond de miljoen inwoners telt nu 23 miljoen hotel-overnachtingen per jaar. Je snapt dat geeft met name in het centrum van de stad de nodige overlast. Een overlast die zich niet makkelijk laat reguleren. Er zijn natuurlijk veel belanghebbenden ieder met hun eigen argumenten om die stroom toeristen wel/niet in te dammen. Het is politiek geworden en in ‘het polderen’ zijn geen snelle oplossingen te verwachten.

Wutha is een dorpje met rond de 7.000 (+1😂) inwoners. Ik blijf hier 4 dagen vandaar…….. Nou de rustdag zit er bijna op. Morgen over de Hörselbergen en vrijdag nog naar Eisenach lopen. Dan kijk ik na het weekend wel verder………

Enfin de rustdag heeft gelukkig ook rust toegevoegd in de zin van herstel van het lijf. Ik voel de energie weer terug komen. Morgen op stap met een wat legere rugtas want ik hoef niet alles mee te sjouwen…..

Tenslotte de quote van de dag: “Ware moed is doorgaan, zelfs als niemand gelooft dat je het kunt.” Ik geef hem maar door! Bij dit soort situaties kan ik mij wel een beeld vormen. Dat zijn van die ‘petje af’ momenten. Ik betrek het nu zeker niet op mijzelf hoor als je dat soms zou denken. Ik schreef het al eerder voor wandelen is geen moed nodig wel de ene voet voor de andere kunnen krijgen en soms wat zucht naar avontuur…….

Tschuss und schöne Grüssen🥾

Ik word wakker vanochtend omdat het zonnetje mijn hotelkamer binnen schijnt. Dat is weer eens wat anders. De weersvooruitzichten zijn goed. Het is weer vroeg op. Het ontbijt is afgesproken om 07:00u. Ik ga wassen, aankleden en de rugzak inpakken. Dan loop ik naar beneden naar de ontbijtzaal. Een heel uitgebreid buffet staat opgesteld. Ik begin gewoon met yoghurt en vruchten. Twee bakken koffie naar binnen slobberen en een broodje meenemen voor onderweg. Voor ik ga vertrekken bel ik nog met thuis.

Rond 07:30u kan ik van start gaan. Het windjack hoeft niet aan de temperatuur is al prima en de 🌞 schijnt er lustig op los. De route voert mij snel Gotha uit over de Eisenacherstrasse. Het is meteen al behoorlijk klimmen de eerste kilometers. Dus ik heb het zweet snel op mijn hoofd en rug staan. Buiten de stad komen de weidse uitzichten weer terug. De route gaat langs bosranden en door uitgebreide akkers links en rechts. Het is wel de route van de brede paden.

Na ruim 2u lopen wordt het tijd voor een korte rust. Kopje koffie op de trap van een windmolen.

Na een kwartiertje stap ik weer op. Nog een uurtje wandelen. Dan kom ik door de enige dorpjes die ik vandaag passeer Burla en Hastrungsfeld. In Hastrungsfeld heb ik ruim 17km gelopen. Ik kom het dorpje binnen en moet linksaf richting de ‘Grosser Hörselberg”.

Het venijn van deze wandeldag zit aan het eind, namelijk 7 km klimmen om over de Grosser- en Kleiner Hörselberg te komen. Waarvan de Kleiner Hörselberg de hoogste is. Dat is nog eens logica. Ik zie de steil oplopende weg en heb eigenlijk niet de fut weer te gaan klimmen. Het lampje gaat even uit om het zo te zeggen.

In de voorbereiding had ik al gezien dat er in Hastrungsfeld nog een bushalte is om vandaar in Wutha-Farnroda te komen.

Ik wacht een uurtje op de bus. In deze gebieden is er niet zo’n uitgebreide dienstregeling en er worden veelal scholieren vervoerd. Ik heb wat tijd om na te denken en besluit dat ik natuurlijk wel over de Grosser- en Kleiner Hörselberg wil lopen. Het is een mooie tocht van bijna 2 uur die eindigt in Wutha-Farnroda. Omdat ik al had besloten morgen nog een dag te rusten ga ik dat dan a.s. donderdag (22-05-2025) doen.

Met de bus rijd ik in ongeveer 30m naar Wutha-Farnroda. Daar overnacht ik vandaag en neem ik morgen een rustdag. Wurtha-Farnroda is mij niet onbekend ons vaak bezochte vakantieverblijf in Bad Liebenstein ligt hier maar 24km vandaan.

Vandaag was het prima wandelweer. De zon scheen volop en de temperatuur steeg naar bijna 20gr. Ik heb gelopen vanuit Gotha naar Hastrungsfeld.
De afstand was 17.6km die ik in 3u:05m heb gelopen.

Ik heb nu iets meer als 250km gelopen. Dat is voor mij voor nu wel de grens. Ik merk dat het lijf begint te protesteren en dat het herstel wat moeizamer gaat. Nu even wat rust inbouwen en kijken wat er de komende dagen nog mogelijk is. Wordt vervolgd……

Vandaag kon ik het bij het opstaan wat rustiger aan doen. Ik wilde tegen 10:30u op het Hauptbahnhof van Leipzig zijn. Ruim een uurtje (4,5km) lopen vanaf het hotel. Na het goed verzorgde ontbijt verliet ik tegen 09:30u het hotel. Buiten alom dreigende luchten alsof het direct zou gaan regenen. Buienradar liet ook de nodige pieken zien. Echter tijdens het lopen naar het station geen drup regen gevoeld, gelukkig! De wandeling van het hotel ging vanuit de buitenwijken richting het centrum van Leipzig. Een makkelijke route, in grote lijnen 1 keer links en 1 keer rechts af verder gewoon rechtuit lopen. Dichter bij het centrum en station kom je dan in een wijk waar veel exotische winkels zijn gevestigd, zeg maar een soort kleine Oriënt of Balkan. Je ziet daar dan ook de nodige zwervers en verslaafden op straat rondlopen. Voor mij niet ongewoon maar dat ik daar dagelijks tussen in zat is toch wel weer ruim 30 jaar geleden. Het is een probleem van de grote steden daar hoort Leipzig met 675.000 inwoners ook bij. Ondanks alle hulpverlening, voorlichting en preventie blijft dit in stand.

Dan doemt het station op, Hauptbahnhof Leipzig

Rond 10:30 was ik er. De trein gaat om 11:09 van spoor 7. Het station bestaat uit een uitgebreide winkelpromenade en dan de sporen op de eerste verdieping. Ik loop door de promenade en zie uiteraard veel aanbod van allerlei etenswaar maar ook winkels met kleding, tassen, elektra etc.. Ik stop nog even bij Starbucks voor een onvervalste cappuccino.

De trein vertrekt precies op tijd (punktlich). Het is een reis van ongeveer 2 uur. Ik heb het aantal stops niet geteld maar het waren er veel. In Erfurt staat de trein 10m stil en wisselt de bemanning. Na Erfurt is de vierde stop Gotha en verlaat ik de trein.

Vanaf het station loop ik naar mijn hotel. Nog een kleine 2km lopen door park en centrum.

In het centrum zie ik de schildjes van de Pilgerweg weer.

Dus de route kan ik morgen weer makkelijk oppakken. Hotel uitlopen en rechtsaf…..

In het hotel krijg ik kamer 1 en waar ligt die? Onder het dak, derde etage. Daar ga ik weer met mijn rugzak. Wel een mooie en ruime kamer.

Morgen weer verder met de Pilgerweg. Ik heb vandaag een afstand van 125km overbrugt met de trein en pak in Gotha de route weer op. Ik ga lopen richting Eisenach. Het wordt waarschijnlijk wel een ‘pittige’ etappe er moet wat klimwerk gedaan worden. Maar dat is voor morgen…….

Deze spreuk vond ik wel toepasselijk: “Alleen ga je sneller, samen kom je verder” Met de 11e wandeldag in het verschiet kan ik dat wel onderschrijven.

Morgen verder…….🥾

In ‘Pension am Markt’ in Wurzen is het goed toeven. Ik heb vannacht goed geslapen en sta vanochtend fris+monter weer op. Daarna wacht mij een lekker ontbijt. Na het ontbijt nog even contact met het thuisfront. Dan wordt het tijd om de rugzak weer aan te binden en de route op te pakken naar Leipzig.

In het begin is het altijd even opstarten met de Komoot-app alsof er warm gedraaid moet worden. Een paar keer heen en weer draaien en dan wordt de route van vandaag weer goed opgepikt. Het is weer de paden op, de lanen in terwijl de wereld om je heen ontwaakt. Als wandelaar wordt je dan begeleid met het geluid van de vogels. Dat is voor mij rustgevend.
Net buiten Wurzen passeer ik de rivier de Mulde (ja, die van Zwickau).

Even verderop passeer ik een groep (nacht)vissers. Met tent en al staan zij in de berm langs het water. De hengels paraat. Dan wordt het gebied waar ik doorheen loop weer hoofdzakelijk landelijk/agrarisch. Na ruim 2,5u wordt het tijd voor een pauze. Ik heb dan een kleine 15km gelopen. Pauze in het zonnetje en op een bankje bij ‘hole 1’ van de plaatselijke golfclub.

Na de golfclub loop ik al snel het bos in. In het bos loop ik een andere wandelaar met rugzak achterop. Op de achterkant van de rugzak zie ik een mosselschelp bungelen. In het langslopen een ‘ Gutentag’ en dan lopen wij een heel stuk samen op. Een leuk gesprek zo onderweg met een totaal onbekende. De wandelaar is vorige week zaterdag gestart en wil via Vacha naar Fulda (Hessen) lopen. Dat is nog een hele afstand. Wij lopen samen tot aan de rand van Leipzig. Hij wordt gebeld en ik loop verder. Je merkt dat Leipzig, een grote stad, steeds dichterbij begint te komen. Het wordt drukker en de bebouwing verdicht zich. Dan gaan de eerste spetters lichte regen vallen.

Rond 11:45u begint het voor de eerste keer wat meer serieus te regenen. De eerste keer komt de beschermhoes voor mijn rugzak uit de tas. Ik denk zelf nog wel even zonder regenkleding te kunnen doorlopen. Uiteindelijk klaart het ook weer wat op. Dan is daar rond 12:45 de eerste stadsgrens van Leipzig.

De Riesauerstrasse is de straat die uiteindelijk leidt naar het centrum van Leipzig. Dan begint het echt serieus te regenen. Zelfs zo dat ik ga schuilen en mijn regenjas ga aantrekken. Als het bijna droog is en verder wil gaan wordt ik ingehaald door de andere wandelaar. Samen lopen wij nog zo’n 1,5km verder. Ik moet dan richting mijn hotel en wij nemen afscheid met een ‘Bon Camino’. Dan heb ik om het hotel te bereiken nog zo’n 2km te gaan. De navigatie van google maps brengt mij op de juiste locatie. Om 14:00u stap ik het hotel binnen.

Ik moet wachten tot de kamer klaar is, kan een uurtje duren volgens de receptioniste. Gelukkig gaat het iets sneller. De kamer ziet er inderdaad als een suite. Ik ben natuurlijk onderweg niet uit op ‘super de luxe’ maar via ‘booking.com’ vind je wel eens een voordelig onderkomen.

Ik heb vandaag weer een aardig stukje gelopen en de teller staat inmiddels op zo’n kleine 210km. De etappe vandaag ging van Wurzen naar Leipzig-Ost. Ik heb in totaal bijna 5u gelopen en de afgelegde afstand is bijna 28km. Het weer was vandaag afwisselend. De start was zonnig/bewolkt met temperaturen tussen 12-15gr. Aan het einde van de etappe ook een paar buien over mij heen gekregen.

Het lopen wordt nu wel zwaarder dat merk je ook aan je lijf. Leipzig was mijn eerste doel. Daar ben ik nu. Nu moet ik besluiten of ik ‘all the way’ naar Vacha ga of dat ik de route wat ga inkorten. Met inkorten bedoel ik dat ik met de trein vanaf Leipzig een paar honderd km verderop reis. Ik heb vanmiddag besloten dat ik met de trein verder reis naar Gotha. Ik bouw dan een extra dagje rust in en nu de volle 470km lopen is niet verantwoord. In Gotha ga ik verder met de laatste etappes van de route. Dus morgen wordt een reisdag, met twee wandelgedeelten naar het station en van het station………en tussendoor treinen in een boemel met 26 stops ruim twee uur treinen. Maar wel veel goedkoper dan met de ICE (hsl) en niet overstappen.

Ik sluit vandaag af met een citaat: “All you need is hiking shoes.” Dat is in ieder geval de belangrijkste basis. Morgen weer verder……..🥾

Vanochtend word ik vroeg wakker in een verder lege Pilgerherberg. Een nacht op een matje dat had ik niet geoefend. Laat meteen maar duidelijk zijn mijn voorkeur heeft een echt bed. Het campinggevoel komt bij mij op vanochtend. Niks mis mee hoor maar dat had ik tot nu toe nog niet meegemaakt. Ik doe de dingen die ik moet doen om te kunnen vertrekken. Rond 08:00u stap ik naar buiten. Draai de deur op slot en stop de sleutel in de brievenbus.

Het is nog vroeg en weekend dus het is stil langs de wegen. Ik verlaat het dorpje Börln zonder een mens tegen te komen. Het is weer een dag tussen de eindeloze akkers lopen. Af een toe een dorpje in het verschiet. Ik passeer Dornreichenbach en ga richting Körlitz. Op weg naar Körlitz heb ik van de weidsheid een paar foto’s gemaakt. Mij fascineert die enorme ruimte in Duitsland vaker als Nederlander zijn wij dat niet gewend.

Dan loop ik vanuit de velden het dorpje Körlitz binnen. Kort voor het dorpje staat dan:

Nog iets over die vrede. Ik ben van de generatie die in vrede is opgegroeid en die geen directe herinneringen hebben aan het meemaken van een oorlog. Opgevoed met de ‘koude oorlog’ en daarna het wegvallen van het ijzeren gordijn. Nu 80 jaar na het einde van WOII is de oorlog weer terug op het Europese continent. Al enkele jaren wordt er weer landje-pik gespeeld op zo’n 1.500km van onze grenzen. De geschiedenis wordt geweld aangedaan.

In Körlitz ben ik na twee uur lopen halverwege de route van vandaag. Ik stop voor een kop koffie. Wat mij opviel is dat de route al enkele tijd samenloopt met het ‘Lutherpad’. Dat pad is ook een wandelpad en loopt deels door Sachsen en Thüringen. De kerkhervormer Maarten Luther heeft veel moeten lopen buiten de grote steden omdat hij daar niet veilig was. Deels herinnert het huidige Lutherpad daaraan.

Na een kop koffie stap ik weer op. De laatste 7km naar Wurzen gelukkig een prettige route want op al die landpaden van de afgelopen dagen zijn mijn voeten wat gevoelig geworden. Ik loop op een prachtig pad.

Drie kwartier later ben ik in Wurzen. Het is nog voor 12u, dus bij de eerste beste bakkerij die ik in het stadje tegenkom ga ik aan de cappuccino met aardbeiengebak. Even weer wat energie opdoen. Er was geen ontbijt vanochtend en alleen op een energiereep en een kop koffie hou je dit niet vol. Ik bel met de eigenaresse van het pension waar ik overnacht en kondig aan dat ik er binnen 30m ben. Ik loop naar het centrum van Wurzen (Marktplatz) waar het pension ligt. Binnen in het pension mag ik weer naar de 2e etage met een dakkamer. Terwijl ik dit typ (16:25u) stroomt de regen over het dakraam. Gelukkig hoef ik niet meer te lopen vandaag.

Nog even wat wetenswaardigheden vastleggen over de route van vandaag. Ik ben gelopen van Börln naar Wurzen. De afstand is ongeveer 16km die ik in ruim 3u heb afgelegd. Het blijft fris in dit deel van Duitsland, tussen de 12- en 15gr. Het is de hele weg droog en de zon wordt afgewisseld met wolken. In de middag regent/onweert het wel een paar keer maar ik zit lekker binnen.

Na aankomst in het pension heb ik mij gedoucht en weer de noodzakelijke was gedaan. Daarna nog wat boodschappen bij de supermarkt. Ik kan er weer tegen. Morgen op weg naar een grote stad, Leipzig. Ik loop tot de oostelijke stadsrand en heb daar een hotel gevonden. Morgen kijk ik hoe het verder gaat want Leipzig was mijn eerste doel. Ik heb nu zo’n 185km gelopen.

Ik sluit af met de quote van de dag: “Het geluk van het leven hangt af van de kwaliteit van je gedachten.” Ik vind dat gedachten daarop een mate van invloed kunnen hebben maar de vraag is wel in hoeverre dat allesbepalend is. Daarnaast is geluk in het leven een nogal divers begrip en zeker niet voor iedereen hetzelfde te duiden. Dit is er één waar je op kunt kauwen…..

Morgen verder……..🥾