Vandaag heb ik een trail gelopen in het noordelijk deel van het eiland. Om daar te kunnen lopen ben ik vanuit Avlemonas met de auto, via de plaatsjes Potamos en Karavas, gereden naar het kustplaatsje Platia Ammos. Dat is het meest noordwestelijke puntje van het eiland. Het is een klein plaatsje met weinig inwoners, een paar restaurants en een strand. Ik heb nog altijd een bijzondere herinnering aan Platia Ammos. Jaren geleden zijn wij, tijdens een flinke storm (windkracht 8), na een pittige autorit als laatste auto aan boord gereden van de ferry die vanwege de storm naar Platia Ammos was uitgeweken. Het was vanwege het slechte weer niet langer verantwoord langer te wachten en direct achter ons gingen de trossen los en de klep omhoog. Het werd een nogal stormachtige boottocht naar Neapoli op het vasteland.
Vandaag was het weer duidelijk anders, het zonnetje scheen en de temperatuur was zeer aangenaam. Hoewel de afgelopen twee dagen was het weer voor mijn gevoel wat on-Grieks, bewolkt, regen en kil. De enige trui die ik bij me had, had ik ook echt nodig. Maar gelukkig dat ligt nu weer achter mij en dan kan je dat snel vergeten. Het weer van vandaag nodigt uit tot wandelen. De geplande route is mij gedeeltelijk wel bekend. Via het kustgebied naar Agios Nikolaos Beach, de kapel van Agios Nikolaos (St. Nicolaas) aan het strand en dan klimmen naar Kaap Spathi. De kaap is het noordelijkste punt van het eiland, waar ook een ruïne ligt van een oud zendstation en niet te vergeten waar de vuurtoren (Lighthouse of Fanari – resp. Engels/Grieks) van Moudari staat. Vandaar gaat het weer terug naar Platia Ammos.
Vanaf het strand van Platia Ammos waar ik de auto geparkeerd had loop ik een stuk terug in de richting van Karavas om dan op een gegeven moment het kustgebied in te lopen deels over onverharde paden en keurig aangelegde wegen. Na ruim een uur lopen kom ik in de buurt van Agios Nikolaos Beach met aan mijn linkerhand een prachtige kloof die uitloopt in zee. Om op het strand te komen bij de kapel moet ik een pad aflopen waar ik ongeveer iedere 10 meter een spinnendraad inloop. De bijbehorende spinnen schieten dan alle kanten op. Bij de kapel ontdoe ik mij eerst van alle spinnendraden voor ik verder loop. Ik zie een paar verschrikte naakt-recreanten op het strand driftig hun kleding opzoeken. No worries wat mij betreft, ik had geen plannen om er bij te gaan liggen. Ik loop verder via het strand naar het begin van het pad om naar de vuurtoren te klimmen. Het is een klim van ongeveer 15 minuten die goed te doen is. Boven aangekomen is er een mooi uitzicht op de zeestraat tussen Kythira en het (schier)eiland Elafonisos met daarachter het vasteland (Peloponnesos). Op kaap Spathi rust ik, bij de ruïne van het oude zendstation even uit en maak een paar foto’s die mij het alibi geven: ik was op het noordelijkste puntje van Kythira. Vanaf de kaap loop ik verder naar het terrein van de vuurtoren. Ik kijk er van op, want dit heeft de laatste jaren een hele metamorfose ondergaan. Het was een bouwval maar is nu tot een toeristische attractie geworden. Grieken in moderne sportoutfits met wandelstokken, bevolken het terrein. Daarover verderop meer. Nog even wat data, de vuurtoren is in 1901 door de Engelsen gebouwd ten dienste van de scheepvaart in de zeestraat. De toren is geplaatst op een 110 meter hoge heuvel en is zelf 25 meter hoog. In het moderne scheepvaartverkeer is er voor deze vuurtoren geen functie meer.
Dan de laatste drie kwartier lopen, ik hou het er maar op dat het venijn in de staart zit. Ook nu weer. Met een horde Griekse toeristen over een veredeld geitenpad lopen. Dat gaat echt niet hoor…. Voor m’n eigen welzijn en op het gevaar af geraakt te worden door ongecontroleerde bewegingen van individuele wandelaars met wandelstokken, passeer ik ze zo snel als mogelijk. Hierna loop ik het pad af op m’n eigen tempo en daar heb ik alle focus bij nodig vanwege klimmen/afdalen en in de weg liggende steenhopen. Aan alles kont een eind ook aan deze trail. Na 2:25 uur en 12 kilometer sta ik weer op het strand van Platia Ammos en bij m’n auto. Voldaan rijd ik weer terug naar Avlemonas.
Oh ja, onderweg zat er steeds een song in m’n hoofd van Bruce Springsteen met de titel: “Waitin’ On a Sunny Day”. Ik sloeg eerder aan op de titel en de melodie, want de zonnige dag was er. De song zelf heeft wel een wat diepere laag en die snap ik ook!
Op naar de volgende trail. Het laat zich niet moeilijk raden denk ik dan. Dat wordt over een paar dagen het zuidelijke puntje van het eiland, Kaap Trachilos.
semitae novae 