Voor de derde keer hebben Jos en ik een week doorgebracht in het ‘Im Alten Rathaus’ in Bad Liebenstein (Thüringerwald). Wij huren er een mooi appartement (Amtsstube) en voelen ons er thuis. Bij aankomst aan het einde van de vrijdagmiddag (5-1) worden wij aller hartelijkst verwelkomt door de eigenaren Silke en Erich.

Bad Liebenstein is een klein stadje, met rond de 8.000 inwoners, in de deelstaat Thüringen (voormalig O-Duitsland). Globaal is het gelegen tussen de steden Eisenach (40km) en Erfurt (70km). Bad Liebenstein is een ‘kurort’. Er is in de omgeving van het stadje geneeskrachtig water aanwezig. In diverse thermen en spa’s in het stadje kan je hierin gaan baden.

Zo’n weekje tussendoor gebruiken wij om te kunnen ontspannen, omgeving ontdekken, wandelen en steden in de omgeving bezoeken om wat ‘cultuur’ op te doen. Ik denk dat wij ook deze keer alles weer hebben aangetikt.

In de week dat wij in Bad Liebenstein zijn staat het Duitse nieuws bol van de ‘boerenacties’ in Duitsland, de zogenaamde ‘wutwoche’. Eén van de eerste dagen is Erfurt het middelpunt van deze acties. Er werd gewaarschuwd voor blokkades met tractoren. Dat moesten wij dus omzeilen. Dan kies je voor dagen dat er niets aan de hand is. Het werden twee dagen Erfurt. Een dag was er nodig om wat plekken te verkennen met het oog op m’n wandeling door Duitsland. Erfurt is dan een van de etappeplaatsen.

De tweede keer hebben wij de stad verkend. Erfurt heeft zo’n kleine 215.000 inwoners en is de hoofdstad van de deelstaat Thüringen. De stad heeft een geschiedenis van ruim 1200 jaar. Dat is te zien aan de oude gebouwen, pleinen en straatjes. Die geschiedenis is deels gebonden aan religie en de Duitse geschiedenis. Denk achtereenvolgens aan de tijd van de Reformatie en Maarten Luther (15-16e eeuw) maar ook aan de recentere geschiedenis. De tijd rond de samenvoeging van Oost-en West-Duitsland in de 80’er jaren van de 20e eeuw. Erfurt was één van de steden waar massabetogingen het Oost-Duitse regime deden wankelen.

Op het Domplein in Erfurt staan twee grote kerken, de St. Mariendom en de St. Severikerk. De moeite van het bekijken waard. Het domplein is te bereiken via een majestueuze trap. Bovenaan de trap heb je een prachtig uitzicht over het plein.

Vanaf het domplein is de stadsvesting (citadel Petersberg) de volgende blikvanger van de stad. Hooggelegen boven de stad zijn er in de vesting een burcht, een klooster en een verzameling met van oorsprong militaire gebouwen. Hier vandaan is dan weer een prachtig uitzicht over de hele stad.

Wandelen

Deze vakantie zijn ook weer de nodige wandelingen gemaakt minder als gedacht maar dat had alles met het weer te maken. Het was een aantal dagen flink koud, de eerste dagen met mist/nevel en een aantal dagen met zon. Overdag vroor het matig met een behoorlijke wind. Bij een lange wandeling koel je dan vrij snel af, wat voor de spieren toch niet zo prettig is. Het wandelen dus beperkt tot een paar korte ochtendwandelingen en twee lange wandelingen.

Eén van die lange wandelingen (11-01) hebben wij een deel gelopen van de laatste etappe van de Ökumenischer Pilgerweg. Deze Pilgerweg met een totale afstand van ongeveer 450km ga ik in september a.s. lopen. Nu hebben wij samen een stuk gelopen van de laatste etappe van Oberellen naar Stadt Vacha (24,5km).

De start was bij de kerk van Oberellen. Een kerk die in het midden van het dorp duidelijk aanwezig is.

In het dorp was de route duidelijk. Je moet letten op het blauwe bordje met de gele schelp.

Buiten het dorp lag dat net even anders, want je bent gelijk in de ‘middle of nowhere’. Ik heb wel een ontwikkeld richtinggevoel maar zonder bordjes wordt het ook voor mij lastig om een route goed te volgen. Met de kaart in de hand en dan oriënteren lukte het toch wel. Na een keer een fout ‘pad’ ingelopen te zijn konden wij dat redelijk snel herstellen. In het volgende dorpje Wünsensuhl laten we de Pilgrimsweg voor wat die is en lopen via een andere route terug naar Oberellen. Na ruim 8km stonden wij weer bij de kerk en troffen daar de koster en pfarrer. Zij wilden maar wat graag de kerk openen om die aan ons te laten zien. Het is een oude dorpskerk uit de 12e eeuw die in de 30-jarige oorlog, een Duitse burgeroorlog, tussen 1618-1648 zwaar werd beschadigd en later weer opgebouwd. Een eenvoudige kerk met een paar oude elementen die het vermelden waard zijn. Namelijk de bogen boven de toegangsdeur (11e eeuw), de beelden in het spreekgestoelte (kansel) en een groot kruis (crucifix) uit 1617. Dat kruis was afkomstig uit een partnergemeente in Nürnberg en is in de DDR-tijd naar Oberellen gesmokkeld om daar een mooie plaats te krijgen.

Vrijdag (12-01) was het al weer het einde van de vakantie. Een week die veel te snel ging. In Bad Liebenstein werden wij die ochtend wakker met een dun laagje sneeuw. Dus dat was in het begin wat rustiger rijden. Aan het einde van de middag waren wij weer terug in Almere.

Ten slotte nog een paar foto’s die te maken hebben met de Ökumenischer Pilgerweg. Met name de wegwijzers die mij tijdens de route moeten ondersteunen. Het algemene logo is duidelijk maar de verwerking in de praktijk maakt opletten noodzakelijk en soms zijn ze zodanig geplaatst dat er ruimte is voor meerdere uitleg over de te volgen richting……..

Onderstaande wegwijzer is multi interpretabel, linksaf of rechtdoor. Wie het weet mag het zeggen.

En de uitsmijter, zo zal het gaan in september 2024. De tekst uit een oud kinderliedje komt dan bij mij op:
“De paden op, de lanen in, vooruit met flinke pas
Met stralend oog en blijde zin
En goed gevulde tas
De Zonne lacht ons vrolijk toe
Ons groet der vooglenzang
En wij worden vast niet moe
Al wand’len w’uren lang………”