(30-6-2024 t/m 3-7-2024)

30 juni 2024

Traviata – Fiskardo (55km) /Vasiliki – Igoumenitsa (146km)

Op zondagochtend 30/6 verlaten wij na drie mooie weken Mimoza apartments. Wij zullen nog vaak terugdenken aan het prachtige weer de afgelopen weken met constante temperaturen van 30+ en dan die heerlijke lange- en warme zomeravonden op het grote dakterras. Eigenlijk hebben wij de afgelopen drie weken alleen maar buiten doorgebracht en dat is iets wat we zeker gaan missen.

We vertrekken om 08:45u  bij het appartement. Onze ferry vertrekt om 11:30u vanuit Fiskardo, een havenplaatsje in het Noorden van Kefalonia. Wij zijn misschien wat aan de vroege kant, maar willen ons ook niet laten verrassen omdat we afgelopen week al een mailtje van de ‘agent’ hadden gekregen om vanwege de te verwachte drukte een eerdere ferry teug naar Lefkada (Lefkas) te nemen. Dat vonden we wat al te vroeg en lieten de reservering op 11:30u staan

Na ruim een uur rijden zijn wij rond 10:00u  in Fiskardo bij de haven. Het is inderdaad een drukte van je welste en op z’n Grieks dus heerlijk chaotisch. Bij de ferry-stoep is weinig parkeerplek dus alle auto’s staan langs de sterk dalende weg geparkeerd. Ook ik parkeer en loop naar de kiosk waar al een rij mensen staat de wachten en kaartjes probeert te bemachtigen voor een ferry die al aan het inschepen is. Het is de ferry die wij hebben gereserveerd, die is nog onderweg. Als ik aan de beurt ben lever ik m’n voucher in en krijg de tickets met de mededeling dat er om 11:30u ingecheckt kan gaan worden. Ik zoek een strategisch parkeerplekje in de buurt van de ferry-stoep. Wij hebben dan nog alle tijd om een rondje rond de haven van Fiskardo te maken. De zon schijnt flink en de temperatuur is al zeker 30+. Fiskardo is echt zo’n leuk Grieks havenplaatsje waar wij jaren geleden ook al eens waren. Toen was het nog echt Grieks. Nu is het gekaapt door vele toeristen, waaronder de eigenaren van luxueuze motor- en zeilboten. Je kijkt je ogen uit, daar niet van……. Na ons rondje is de ferry er nog niet en die laat ook wat langer op zich wachten. Tijdens het wachten ontvouwt zich voor de beschouwer een prachtig schouwspel. Want het werd vrij snel chaotisch met vele auto’s en mensen die haastig tickets wilde bemachtigen en verkeerd geparkeerd staande auto’s. Het ontaarde zich eerst in een verbaal steekspel tussen omstanders en een taxichauffeur die zijn gereserveerde taxiplek claimde maar daar niet bij kon. Er stond een wat grotere bus geparkeerd die echt geen kant uit kon. Nog koddiger werd het toen de Griekse haven-en grenspolitie erbij kwam. Twee vrouw/man sterk moesten orde in de chaos gaan scheppen. De jonge vrouwelijke collega liet zich nog het meest gelden met driftige gebaren en het druk hanteren van de ‘politiefluit’. Die werd gebruikt om bestuurders die op de ferry-stoep geparkeerd stonden te manen hun auto’s weg te halen. Maar ja het vele fluiten bracht niet de oplossing, de auto’s bleven staan. Het waren huurauto’s dus er werd kennelijk gepoogd te bellen met de verhuurmaatschappijen, waarvan de telefoonnummers op de auto’s stonden. Er werd lang gebeld, de auto’s bleven staan. Ondertussen nog wat ruzie maken met motorrijders (doe dat niet!) die weg moesten maar echt niet in de weg stonden. Het werd iets van een ‘bitchfight’ met woorden tussen een vrouwelijke motorrijdster en vrouwelijke agent. De ferry was nu echt in aantocht en kondigde zich aan met de scheepshoorn. Als laatste optie werden de kentekenplaten van de auto’s afgeschroefd en triomfantelijk onder de arm verzameld. De auto’s bleven staan. Er was dus enige overlast bij het afrijden van de aankomende auto’s en het duurde dan ook allemaal wat langer dan normaal. Uiteindelijk waren wij aan de beurt om in te schepen. Na het laden van een kleine 50 auto’s staken wij een uurtje later dan gepland van wal en werd de steven gewend naar Vasilikis (Lefkas). Ruim een uurtje varen.

Na het ontschepen en parkeren van de auto zaten wij rond 13:30u in het haventje van Vasilikis aan de cappuccino. Nog even een Grieks nageniet momentje. Rond 14:00u zijn we opgestapt om op weg te gaan naar de laatste stop in Griekenland. We gingen op weg naar Igoumenitsa (Noord-Griekenland) zo’n kleine 2,5u rijden. Dat verliep zonder vertragingen. Bijna op de minuut van de routeplanner stonden wij, tegen 16:30u, bij de haven van Igoumenitsa. Dat was ruim op tijd want we konden pas vanaf 19:30u inchecken voor de nachtferry. We reden richting centrum en vonden langs de boulevard een restaurantje. Daar bestelden wij ons traditioneel menu bij vertrek uit Griekenland. De bekende Griekse salade met Kalamaria en patat.

Na het eten was er nog tijd om een rondje te wandelen langs de boulevard en de zee, maar verkoeling bracht dit niet. Dan tegen 19:00u rijden wij richting de internationale ferryterminal. Bij de toegangspoort bleek dat er eerst instapkaarten opgehaald moesten worden in een ander gebouw. Die hadden wij vlot in ons bezit. Jos moest daar als passagier alleen verder door de security en ik moest met mijn auto terug naar de toegangspoort. Daar was een controle op ticket en kofferbak van de auto die in handen was van weinig vriendelijk bewakingspersoneel. Ik kon doorrijden naar Dock 7 en vond daar Jos weer terug. Onze boot van Grimaldi Lines (Venezia) was daar al aan het ontschepen. Een eindeloze stroom aan vrachtwagens, trailers gemengd met de nodige personenauto’s, campers etc…. Dat ontschepen heeft zeker 1,5 uur geduurd.

Toen waren wij aan de beurt om in te schepen eerst de vrachtwagens en daarna de personenauto’s etc…. Wij kwamen terecht op een bovendek, dat uiteindelijk helemaal niet vol kwam.

Eenmaal aan boord konden wij eerst naar onze hut, met twee keurig opgemaakte bedden en daar onze handbagage achter laten. Toen werd het tijd om de ferry te verkennen. Restaurant, winkel, bar en toen op het bovendek een ijskoud tapbiertje voor twee. Lekker genieten op een bankje bij de ondergaande zon op een ferry die zich gereed maakt voor vertrek.

Tegen 21:30u is het zover, de trossen zijn los gegooid en langzaam vertrekken wij uit Igoumenitsa. Wij maken ons (moeizaam!) los van het vaste land van Griekenland en gaan op weg naar Ancona in Italië. Na verloop van tijd zien we aan onze linkerkant de vele lichtjes van Corfu-stad waarna het snel donker wordt om ons heen. Het wordt tijd om naar onze hut te gaan en nog een glas wijn te drinken en de dag nog even door te nemen. Dan is het ook tijd om te gaan slapen…….en morgen verder. 

1 juli 2024

Igoumenitsa – Ancona (469,9 zeemijl = 870,2km)

Ancona-Chiaravalle (28km)

Vannacht met het geluid van stampende scheepmachines in slaap gevallen. Deze ochtend met hetzelfde geluid weer wakker geworden. Dan schuif je de gordijnen van je cabine open en wat zie je dan? Alleen maar zee, geen land in zicht…….. Op googlemaps kijken om te zien waar je ongeveer op zee bent. Uh.. nee hoor op zee staan geen 5g masten. WiFi aan boord kan tegen kosten maar ook zeer beperkt en niet voluit surfen. Dat laten we dan maar zitten. De prognose is dat de Venezia tegen 17:00u de haven van Ancona binnen zal lopen. Na het wakker worden zijn wij gaan ontbijten en daarna even een rondje op de boot gelopen. Er staat een flinke wind aan dek en dat nodigt niet uit om daar te gaan zitten. Al snel kwamen wij toen binnen terecht in een lounge waar in ieder geval goede cappuccino te krijgen is. De rest van de dag is het lezen, puzzelen, lezen en weer puzzelen en na enige tijd ter afwisseling de benen strekken. Aan het eind van de middag komt (eindelijk….) Ancona in zicht, met daarboven een behoorlijk wolkendek.

Al met al duurt het nog wel even voordat de Venezia, een ferry van behoorlijke omvang, op haar plaats ligt. De ferryhaven meert aan in het centrum van de stad. De ontscheping gaat eigenlijk best wel vlot en voor wij het wisten zijn wij op weg naar Chiaravalle zo’n 30km buiten Ancona.

Tegen 18:15 uur rijden we het terrein op van ons overnachtingsadres ‘Casale del Gufo’. Prachtig landelijk gelegen tussen de velden met zonnebloemen. De kokkin ging gelijk aan de slag om voor ons een lekker maal te bereiden. Wat afspraken over het ontbijt morgenvroeg en dan wordt het tijd om ons op te frissen en te dineren.

Morgen gaan wij weer verder en eindigt de reis ergens in Zuid-Duitsland in de buurt van Neurenberg. Wordt vervolgd……..

2 juli 2024

Chiaravalle – Hilpoltstein (886km)

Soms vind je een pareltje als overnachtingsadres dit is er één! In Casale del Gulfo voelden wij ons echt thuis. Een en al vriendelijkheid van de eigenaresse, haar vader en broer. Vanochtend vroeg worden wij verwend met een lekker ontbijtje en overheerlijke cappuccino/american coffee.

Om 07:30 zitten wij in de auto en gaan op pad naar Hilpoltstein in Zuid-Duitsland. Maar voor het oprijden van de Autostrada, moet er iets van het zonnetje meegenomen worden…….

Inderdaad prachtige zonnebloemen. Ik word daar altijd vrolijk van en hier in Italië heb je nog velden vol van. Dat moet vastgelegd worden. Dan na ongeveer een kwartiertje rijden draaien wij de Autostrada op, voor een dagje asfalt. Langs Bologna, Verona, Gardameer, Bolzano en Zuid-Tirol in Italië. Over de Brenner Oostenrijk in en langs Innsbruck en Kufstein.

Dan rijden we Duitsland in, richting München. Rond München passeren wij ook nog de voetbalarena, waar Nederland later op de avond tegen Roemenië speelt. Na München gaat het richting Nürnberg. Rond 18:00u zijn wij op het overnachtingsadres Sindersdorfer Hof in Hilpoltstein.

Een rustig gelegen Gasthof waar wij eigenlijk meteen kunnen aanschuiven voor het avondeten. Een overheerlijke schnitzel met een goed glas wijn dat gaat er na zo’n dag sturen wel in. We lopen nog een rondje door het dorp en gaan dan werken aan ons verhaaltje of blog. Morgen gaat de reis verder naar Nederland. Dus morgen verder………

3 juli 2024

Hilpoltstein – Almere (684km)

De 31e dag van mijn reis is aangebroken. Vandaag rijden wij weer terug naar Nederland. Na een degelijk Duits ontbijt vertrekken wij tegen 08:00u vanuit Hilpoltstein. Onderweg zijn de omstandigheden niet optimaal qua verkeer (veel wegopbrekingen en de nodige files), weer (hoosbuien tussen Bonn en Keulen) en buitentemperatuur (van 31- naar 12 graden). We proberen de positieve kant er maar van in te zien. We komen beetje bij beetje een stukje dichter bij Nederland.

Tegen 14:00u zijn we op Nederlands grondgebied. Eerst nog een bezoekje aan een grensplaatsje waar wij iets willen bekijken.

Jammer genoeg moeten wij daar onder de paraplu lopen. Toch krijgen wij een indruk. Op de parkeerplaats eten wij nog een broodje en dan gaan we toch echt op weg naar Almere. Nog zo’n 70m en ongeveer 115km over Nederlandse snelwegen en dan is het avontuur ten einde. Om 16:30 rijden wij de parkeerplaats bij het appartement op. Dan is er actie. Auto uitpakken, thuis alles weer een plekje geven en de was selecteren. Na ruim twee uur is het dan tijd om samen uit eten te gaan. We gaan naar de ‘huis’ chinees in de Muziekwijk. Er is een eind gekomen aan een mooi vakantie-avontuur. En morgen nog een korte terugblik…………

4 juli 2024

Het is ‘the day after’. Ik kan het niet laten om nog een keer terug te kijken door de ‘oogharen’ . De vragen die daarbij opborrelen zijn, heb ik bereikt wat ik voor ogen had en wat heeft het me gebracht. Ik had nu de tijd om een van m’n wensen, namelijk om met auto naar Griekenland te rijden werkelijkheid te laten worden. De route over land gaat door verschillende landen met ieder zijn eigenaardigheden. De route over zee is ook een belevenis. Het drukt het tempo van reizen. We zaten zo’n 20 uur op de boot en op het laatst is het mooi geweest. Ondanks dat je een relatieve snelle voorbijganger bent, krijg je op reis toch de nodige indrukken. Dus dat geeft dan perspectieven voor mogelijk nieuw te maken reizen. Met name Kroatië en Italië (Toscane en Süd Tirol) vond ik toch wel erg verrassend.

De reis heeft me ook iets gebracht. Het besef dat ik in staat ben om zo’n heenreis zelfstandig te volbrengen. Dat geeft mij ook het nodige vertrouwen voor de komende wandeltochten. Daarnaast laat de terugreis ook zien dat het ook fijn is samen zo’n reis af te sluiten.

Tja….. en nu weer ‘business as usual’

En niet te vergeten……….