Vanochtend bijtijds (08:00u) op pad gegaan. De start had beter gekund, ik liep weer het dorp Baschütz in maar dat was de verkeerde kant op. Dus omdraaien en opnieuw starten. Volgens de route beschrijving wordt het de dag van de asfaltweg. En dat klopte wel. Rustige Kreisstrassen dus dat was niet echt een probleem. Na iets meer dan 7km lopen kom ik aan in Bautzen. Een stad die ligt aan de grens met Tsjechië. Ik ben wel vaker door deze stad heen gereden in het verleden. In de buitenwijken van Bautzen passeer ik een paar supermarkten. Bij de Netto besluit ik een broodje voor onderweg te kopen. Na Bautzen bijna gepasseerd te hebben toch nog weer een rondje om de kerk. Komoot geeft aan dat ik via een trap het oude stadscentrum van Bautzen in moet lopen. Ik volg dat maar.

Boven aangekomen ben ik echt in de oude burcht van Bautzen.

De route brengt me daar echter niet verder en na een paar maal heen en weer lopen wordt het mij duidelijk dat ik weer terug moet. De trap af en dan verder.

Kort voor ik Bautzen verlaat kijk ik nog even achterom een paar mooie plaatjes van de oude burcht.

Ik loop nog een stuk verder en kort voordat ik onder de Autobahn 4 doorloop stop ik voor de tweede kop koffie. Was wel even nodig want ik heb al weer de nodige heuvels overwonnen. Ik loop verder over de asfaltwegen.

Kort voor het passeren van een millenium standbeeld haal ik twee andere lopers in. Bij dat standbeeld ga ik wat langer pauzeren want ik ben eigenlijk best op wel opgeschoten.

Na zo’n 45m besluit ik om weer verder te gaan. Inmiddels zijn er nog twee wandelaars bijgekomen. Voor het eerst loop ik een heel stuk over een landweg. Kort voor het dorpje Storcha wordt het weer asfalt en valt ook weer het nodige te klimmen. Maar met een slok water na een klim is dat goed te doen. Kort voor Crostwitz een stuk over een landweg en een pad door het gras. In Crostwitz aangekomen is het richting de Kirchberg weer klimmen. Dan naar beneden en dan kom je bij de Pilger-Oase.

Hier zal ik vannacht slapen. De kamer rechtsboven. De ontvangst door Monika en Albino is allerhartelijkst. Eerst koffie met kuchen. Dan druppelen ook de wandelaars binnen die ik vandaag al eerder heb gezien. Twee daarvan blijven ook in de Pilgerherberg slapen. Na de nodige koffie ga ik mijn kamer inrichten en douchen. Lekker fris begin ik dan met het bellen van Jos, overnachting regelen voor morgen en het schrijven van mijn blog.

De omgeving waar ik gisteren en vandaag doorheen ben gelopen heeft een bewogen historie. Het gebied heet de Lausitz en daar woont al 1500j een volk met slavische herkomst de Sorben (ook wel Wenden- of Elbe slaven genoemd) met hun eigen spraak dat te linken is aan de Poolse- of Tsjechische taal. Die eigenheid zie je terug op de tweetalige plaatsnaamborden. Net zo als dat bij ons in Friesland ook zo is. Kortom een volk met een eigen taal en cultuur, die als minderheid te boek staat. De eigen volkscultuur komt steeds meer en meer onder druk te staan. Daarnaast is de Lausitz een gebied waar in de loop der eeuwen, in meerdere oorlogen, grote veldslagen zijn uitgevochten. In het begin van de 19e eeuw heeft Napoleon, op weg naar- of van Rusland, hier meerdere gevechten geleverd. Zo af en toe is daar langs de route iets van terug te zien.

Vanavond wordt er warm eten voor ons gekookt door Albino. Hij komt uit Stuttgart en is van Portugese afkomst maar woont al 50j in Duitsland. Hij is een vrijwilliger die een maand zorgt dat het de voorbijkomende Pelgrims aan niet ontbreekt. Dat doet hij formidabel.

Het weer vandaag was goed om te wandelen niet te koud en niet te warm, zo tussen de 12- en 14gr. Het was grotendeels een bewolkte dag met af een toe een zonnetje.

Nou morgen zal dat verhaal wel verder gaan. Ik sluit af met de quote van de dag: “Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder.”