In deze blog schrijf ik over het leren gebruiken van mijn rugzak. Ik heb er van 11- tot 20 februari intensief gebruik van gemaakt. Dat is noodzakelijk om aan het gebruik te wennen. Al is het maar omdat ik bij m’n geplande wandelingen er mijn hele hebben en houden in mee moet nemen. Daarnaast is het goed al vast te wennen aan lopen met een rugzak op de rug. Hieronder beschrijf ik, van dag tot dag, mijn opgedane ervaringen.

Zondag (11-02):

Aan de hand van een paklijst mijn rugzak (65L) gevuld. Bij het vullen is het belangrijk te letten op de verdeling van het gewicht. De zwaardere items moeten in het midden ingepakt worden, de lichtere zaken onder en boven. Uiteindelijk wil ik streven naar een maximum mee te nemen gewicht van 12kg.

Maandag (12-02):

Maandagochtend voor het eerst thuis van start gegaan. Een vertrouwde ronde gelopen binnen Almere van 2u met een afstand van 12,4km. Dat ging prima, geen last bij het dragen van de rugzak. Deze keer er voor gekozen bij het wandelen nog geen gebruik te maken van de wandelstokken.

Dinsdag (13-02):

Dinsdagmiddag vanuit huis weer een tweede ronde gelopen in Almere. Tijdens deze wandeling ben ik een aantal keren bewust gestopt om de rugzak af te doen en vervolgens weer om te hangen. Het geeft een prima gevoel als die handelingen routine zijn. Vervolgens het grootste deel van deze route gebruik gemaakt van de wandelstokken. Daar had ik in januari in Duitsland al wat mee geoefend, maar dat liep toen niet echt fijn. Ook nu was het in het begin wat ‘gehannes’ maar na een aantal km’s kwam ook daar de routine bij gebruik te voorschijn. Ik heb wel het idee dat de wandelstokken bij de langere afstanden nodig zijn, al is het maar om de ‘spieren’ en het ‘gestel’ te sparen. Nu heb ik in 2:20u een afstand van 13.3km gelopen.

Zaterdag (17-02):

Na een aantal dagen is vandaag het weer uiteindelijk weer opgeknapt. Het is droog en er staat weinig wind. Rond 09:30u slinger ik de rugzak op mijn rug en met de wandelstokken in de hand ga ik op pad. Het wordt een wandeling door ongeveer half Almere. Vanuit Almere-Poort via Pampushout naar de Noorderplassen. Door naar de Kruidenwijk en via de Stedenwijk en Literatuurwijk weer terug in Almere-Poort. Na ruim drie uur heb ik 18,7km onder de voetzolen en ben ik weer thuis. Een paar glazen water, koffie en een hete douche en dan ik er weer….. Op naar de volgende tocht.

Maandag (19-02):

Aan het eind van de ochtend ben ik gestart om een lange wandeling te maken. Het is rustig weer, droog en weinig wind en het is niet al te koud. Rugzak op de rug en gaan!! Deze keer een route langs het Gooimeer richting Almere-Haven. Vanuit Almere Haven naar Almere-Centrum gelopen en vervolgens via de Stedenwijk en Literatuurwijk weer in Almere-Poort. Ik heb in totaal 23,3km gelopen in 4u tijd. Dit is wel een afstand die ik bij de geplande lange afstandswandelingen vrijwel dagelijks zal gaan lopen. Het ging deze keer zonder problemen. Als je thuis bent helpt een warme douche. Aan de spieren merk ik wel dat er ‘energie’ gebruikt is.

Dinsdag (20-02):

Vandaag rond 09:00u vertrokken, het is rustig weer, goede temperatuur, droog en ietwat wind. Rugzak omgehangen, schoenen aan en stokken in de hand op weg naar Hilversum. Het voelt eigenlijk in het begin alweer goed. Er liggen ongeveer 19km in het verschiet, dus kijken of het goed blijft gaan. De route voert mij vanaf de Hollandse Brug (Muiderberg) dwars door het Gooi. Ik loop via Naarden en Bussum over de Bussumerheide naar Hilversum. Vanaf de rand van Hilversum loop ik naar het NS-station in het centrum. Daar neem ik trein terug naar station Almere-Poort om vandaar in 10m weer naar naar huis terug te wandelen. De wandeling vandaag was 18,9 km in 3u18m. Ik heb de route zonder problemen kunnen lopen.

Na deze wandelingen weet ik nu hoe het is om met een beladen rugzak te lopen. Ik moet zeggen dat het mij niet tegenvalt. Het gebruik van de wandelstokken biedt voldoende ondersteuning niet alleen bij klimmetjes maar ook bij het rechtuit lopen. De komende weken moet ik een soort van getraind blijven, dus ga ik zeker regelmatig de rugzak wel weer beetpakken. De volgende uitdaging is in week 15 (april) dan ga ik een tocht van 7 dagen (124km) lopen.

Voor de derde keer hebben Jos en ik een week doorgebracht in het ‘Im Alten Rathaus’ in Bad Liebenstein (Thüringerwald). Wij huren er een mooi appartement (Amtsstube) en voelen ons er thuis. Bij aankomst aan het einde van de vrijdagmiddag (5-1) worden wij aller hartelijkst verwelkomt door de eigenaren Silke en Erich.

Bad Liebenstein is een klein stadje, met rond de 8.000 inwoners, in de deelstaat Thüringen (voormalig O-Duitsland). Globaal is het gelegen tussen de steden Eisenach (40km) en Erfurt (70km). Bad Liebenstein is een ‘kurort’. Er is in de omgeving van het stadje geneeskrachtig water aanwezig. In diverse thermen en spa’s in het stadje kan je hierin gaan baden.

Zo’n weekje tussendoor gebruiken wij om te kunnen ontspannen, omgeving ontdekken, wandelen en steden in de omgeving bezoeken om wat ‘cultuur’ op te doen. Ik denk dat wij ook deze keer alles weer hebben aangetikt.

In de week dat wij in Bad Liebenstein zijn staat het Duitse nieuws bol van de ‘boerenacties’ in Duitsland, de zogenaamde ‘wutwoche’. Eén van de eerste dagen is Erfurt het middelpunt van deze acties. Er werd gewaarschuwd voor blokkades met tractoren. Dat moesten wij dus omzeilen. Dan kies je voor dagen dat er niets aan de hand is. Het werden twee dagen Erfurt. Een dag was er nodig om wat plekken te verkennen met het oog op m’n wandeling door Duitsland. Erfurt is dan een van de etappeplaatsen.

De tweede keer hebben wij de stad verkend. Erfurt heeft zo’n kleine 215.000 inwoners en is de hoofdstad van de deelstaat Thüringen. De stad heeft een geschiedenis van ruim 1200 jaar. Dat is te zien aan de oude gebouwen, pleinen en straatjes. Die geschiedenis is deels gebonden aan religie en de Duitse geschiedenis. Denk achtereenvolgens aan de tijd van de Reformatie en Maarten Luther (15-16e eeuw) maar ook aan de recentere geschiedenis. De tijd rond de samenvoeging van Oost-en West-Duitsland in de 80’er jaren van de 20e eeuw. Erfurt was één van de steden waar massabetogingen het Oost-Duitse regime deden wankelen.

Op het Domplein in Erfurt staan twee grote kerken, de St. Mariendom en de St. Severikerk. De moeite van het bekijken waard. Het domplein is te bereiken via een majestueuze trap. Bovenaan de trap heb je een prachtig uitzicht over het plein.

Vanaf het domplein is de stadsvesting (citadel Petersberg) de volgende blikvanger van de stad. Hooggelegen boven de stad zijn er in de vesting een burcht, een klooster en een verzameling met van oorsprong militaire gebouwen. Hier vandaan is dan weer een prachtig uitzicht over de hele stad.

Wandelen

Deze vakantie zijn ook weer de nodige wandelingen gemaakt minder als gedacht maar dat had alles met het weer te maken. Het was een aantal dagen flink koud, de eerste dagen met mist/nevel en een aantal dagen met zon. Overdag vroor het matig met een behoorlijke wind. Bij een lange wandeling koel je dan vrij snel af, wat voor de spieren toch niet zo prettig is. Het wandelen dus beperkt tot een paar korte ochtendwandelingen en twee lange wandelingen.

Eén van die lange wandelingen (11-01) hebben wij een deel gelopen van de laatste etappe van de Ökumenischer Pilgerweg. Deze Pilgerweg met een totale afstand van ongeveer 450km ga ik in september a.s. lopen. Nu hebben wij samen een stuk gelopen van de laatste etappe van Oberellen naar Stadt Vacha (24,5km).

De start was bij de kerk van Oberellen. Een kerk die in het midden van het dorp duidelijk aanwezig is.

In het dorp was de route duidelijk. Je moet letten op het blauwe bordje met de gele schelp.

Buiten het dorp lag dat net even anders, want je bent gelijk in de ‘middle of nowhere’. Ik heb wel een ontwikkeld richtinggevoel maar zonder bordjes wordt het ook voor mij lastig om een route goed te volgen. Met de kaart in de hand en dan oriënteren lukte het toch wel. Na een keer een fout ‘pad’ ingelopen te zijn konden wij dat redelijk snel herstellen. In het volgende dorpje Wünsensuhl laten we de Pilgrimsweg voor wat die is en lopen via een andere route terug naar Oberellen. Na ruim 8km stonden wij weer bij de kerk en troffen daar de koster en pfarrer. Zij wilden maar wat graag de kerk openen om die aan ons te laten zien. Het is een oude dorpskerk uit de 12e eeuw die in de 30-jarige oorlog, een Duitse burgeroorlog, tussen 1618-1648 zwaar werd beschadigd en later weer opgebouwd. Een eenvoudige kerk met een paar oude elementen die het vermelden waard zijn. Namelijk de bogen boven de toegangsdeur (11e eeuw), de beelden in het spreekgestoelte (kansel) en een groot kruis (crucifix) uit 1617. Dat kruis was afkomstig uit een partnergemeente in Nürnberg en is in de DDR-tijd naar Oberellen gesmokkeld om daar een mooie plaats te krijgen.

Vrijdag (12-01) was het al weer het einde van de vakantie. Een week die veel te snel ging. In Bad Liebenstein werden wij die ochtend wakker met een dun laagje sneeuw. Dus dat was in het begin wat rustiger rijden. Aan het einde van de middag waren wij weer terug in Almere.

Ten slotte nog een paar foto’s die te maken hebben met de Ökumenischer Pilgerweg. Met name de wegwijzers die mij tijdens de route moeten ondersteunen. Het algemene logo is duidelijk maar de verwerking in de praktijk maakt opletten noodzakelijk en soms zijn ze zodanig geplaatst dat er ruimte is voor meerdere uitleg over de te volgen richting……..

Onderstaande wegwijzer is multi interpretabel, linksaf of rechtdoor. Wie het weet mag het zeggen.

En de uitsmijter, zo zal het gaan in september 2024. De tekst uit een oud kinderliedje komt dan bij mij op:
“De paden op, de lanen in, vooruit met flinke pas
Met stralend oog en blijde zin
En goed gevulde tas
De Zonne lacht ons vrolijk toe
Ons groet der vooglenzang
En wij worden vast niet moe
Al wand’len w’uren lang………”

Van 15-t/m 18 december maakte ik samen met Jos, Chris en Els een stedentrip naar Hamburg. In deze tijd extra gezellig vanwege de Duitse kerstmarkten.

Hamburg is de tweede stad van Duitsland, met bijna 1,9 miljoen inwoners. De stad ligt aan de rivier de Elbe en heeft een historie die terug gaat tot de tijd van Karel de Grote (800 n. Chr). Bekend is Hamburg ook als voormalig Hanzestad, een Middeleeuws netwerk van kooplieden in meerdere Europese steden. Nederlandse hanzesteden waren o.a. Deventer, Kampen, Zwolle, Elburg en Harderwijk.

Voor mij was het een weerzien met Hamburg. In m’n Duitse periode (80-er jaren) ben ik daar meermaals geweest in verband met werk, waarin de nodige zakelijke contacten met Duitse Politie en Kripo.

Het huidige Hamburg is duidelijk veranderd, het centrum is sterk gemoderniseerd en het is er veel drukker geworden.

Op zondag hebben wij gewandeld in- en rond St. Pauli bekend van de haven en de Reeperbahn (Redlight District). Ook daar een aantal foto’s, waaronder van de pikante kerstmarkt langs de Reeperbahn.

Op de weg terug naar het centrum wandelden wij langs een aangelegde heuvel met daarop een nogal groot standbeeld. De nieuwsgierigheid won het van de onwetendheid en wij naar boven. Bij een rondje rondom het standbeeld geen naam te bekennen. Zoekmachine google kwam met het goede antwoord op onze vraag. Het is een beeld van Otto von Bismarck.

Hij was Duitslands eerste rijkskanselier aan het einde van de 19e eeuw en heeft een belangrijk stempel gezet op de eenwording van Duitsland. Hamburg heeft aan hem de status van zogenaamde Stadstaat te danken in de Statenbond Duitsland. Die status heeft Hamburg nog steeds.

Rond het standbeeld was er nog een toevallige ontmoeting met Habib een Russische sprekende toerist uit Tadzjikistan. Hij sprak weinig Engels en mijn Russisch is wel eens beter geweest. Communicatie met handen en voeten….. in een internationale context.

Het bezoek in Hamburg heb ik natuurlijk gebruikt om een aantal ochtenden (vroege) wandelingen te maken door een aantal mooie stadsparken in de buurt van het hotel. Oh ja wat is er nog meer prima in Hamburg, chapeau voor het openbaar vervoer in de stad. Met de Metro en de Strassenbahn kan je in iedere uithoek komen, als toerist heb je daar je auto echt niet voor nodig.

In deze blog ook nog wat ruimte voor bezinning. Een bezoek aan de St. Petri kerk in het Hamburgse centrum. Bij het zien daar van een beeld van Maria met haar zoon Jezus besefte ik dat de kersttijd natuurlijk voor meer staat dan kerstmarkten aflopen, cadeaus binnenharken en je vergapen aan super de luxe winkels met Rolexen en mode van Dior en Chanel.

Het beeld doet een appèl op de hoop die met de geboorte van Jezus in de wereld is gekomen. Er komt een einde aan haat, jaloezie, geweld, hebzucht, ruzie en oorlog. Er is een toekomst waarin vrede, liefde en gerechtigheid de kernwaarden zijn.

Het wordt langzamerhand weer tijd om Hamburg te verlaten en de ervaringen te koesteren. Nog een nacht slapen en dan weer terugrijden naar Nederland.

Gisteravond met vrouwlief, dochter, schoonzoon en kleinzoon Keano (5jr) een rondje om het weerwater gelopen. Het weerwater is een recreatieplas aan de rand van Almere Stad. De plas is ooit ontstaan vanwege zandafgravingen bij de bouw van Almere Haven.

Ogenschijnlijk niets bijzonders een rondje van 5km wandelen. Het bijzondere was dat het rondje in het donker gelopen moest worden omdat het was uitgelicht met bijzondere verlichting. Er waren onderweg tijdens de lichtkunstroute diverse verlichte objecten te zien.

Omdat het de eerste droge avond was deze week waren wij niet de enige die dit rondje wilde wandelen. Veel Almeerders en bezoekers van heinde en verre waren op dit idee gekomen. De start van de wandeling was op de Esplanade, het centrale (evenementen)plein in het centrum van Almere Stad. Daarna vervolgens een rondje weerwater, via Lumierepark Floriadeterrein, boulevard Stedenwijk en de centrumkade weer terug naar het centrum van Almere Stad.

Foto: eerste object in het Lumierepark

Het eerste stuk van de wandeling was het behoorlijk druk. Soms zelfs voetje voor voetje met nog ruim een kwartier wachten voor een bruggetje waar iedereen overheen moest lopen.

Foto: Pure illusie in het water, alsof het water in het gat wegloopt

De wandeling liep over het Floriadeterrein waar wij nog niet eerder waren geweest. Door de ruimte kwam er ook weer snelheid in het wandelen. Onderweg werden wij plotseling verrast met een mooie vuurwerkshow afgestoken in het centrum. Begeleid met de nodige knallen en prachtige lichteffecten liepen wij verder rond het Weerwater.
Nog enkele foto’s onderweg.

Foto: Uitgelichte vuurtoren

Foto: Uitgelichte bomen

Voor Keano was het al met al een hele wandeling. Met af en toe wat steppen op de step met verlichting in de wielen, energie uit een patatje en door mama getild wist hij het te volbrengen. Na ongeveer twee uur stonden wij weer bij de auto en was het avontuur achter de rug.
Gelukkig is het in Almere een jaarlijks terugkerend evenement in de herfstvakantie. Wij hebben vanwege de drukte hebben vast niet alles gezien. Dus volgend jaar nog een keertje. De lichtkunst is de moeite van het bekijken waard, dus als je dit leest misschien iets voor de herfstvakantie 2024. Een tip ga dan wel wat later op de avond dan is de ergste drukte voorbij.

Sinds zondagavond 24 september jl. ben ik in Willemstad op Curacao. Tot nu heb ik vanaf maandag dagelijks, voor begin van mijn werk, ‘s-ochtends vroeg een aantal rondjes bij het hotel gelopen.

Vandaag (28-09) heb ik aan het eind van de middag een voor mij bekend rondje gelopen. Het rondje rond de elektra centrale. Een rondje dat veel door lokale mensen wordt gelopen. Wandelen mag je hier wel als een uitdaging zien vanwege de (tropische) warmte. De praktijk is dat er daarom veel ‘s-ochtendsvroeg of aan het eind van de dag gelopen wordt. Vanmiddag was de temperatuur bij de start van mijn wandeling ongeveer 32gr. Gelukkig kan ik wel tegen de warmte en stond er nog een licht briesje. Ik ben gestart in Piskadera, op de parkeerplaats bij de voor mij bekende restaurants ‘Pirate bay’ en ‘de Visserij’ . Vandaar uit ben ik gewandeld richting Willemstad langs de Helmin Magno Wiels Boulevard. Wiels was een bekende politicus op Curacao die in 2013 werd vermoord in opdracht van zijn tegenstanders. Langs de boulevard zie je verder de huisjes staan in die traditionele kleuren van Curacao.

Op de eerste kruising is het rechtsaf richting de zee. Het slotgedeelte van de wandelroute loopt langs de zee, waar dan vaak een verkoelend briesje staat. Zo was het gelukkig vandaag ook en dan prijs je jezelf toch wel gelukkig.

Aan het einde van het pad ben je weer terug in Piskadera. Terug op de parkeerplaats bij de restaurants heb je dan 5,8km gelopen.

Ik was blij weer terug bij de auto te zijn. Een flesje water leegdrinken en dan voel je weer een hele vent.

Daarna ben ik naar het centrum gereden om op het Wilhelminaplein wat te gaan eten. Ter compensatie van de inspanning werd dat een kipschnitzel met de naam Willem Alexander. Ik zag de overeenkomst niet. Het klinkt dan wel weer Nederlands.

Proost WA……..

Dit weekend vliegt mijn collega Ad nog in op het eiland. We hebben afgesproken zondag te gaan lopen. Wellicht krijgt dit verhaal nog een vervolg. Anders kijk ik terug op heel wat mooie bezoeken, de afgelopen 10 jaar, aan ‘Korsou’. Ik heb daar m’n werk en een stukje ontspanning altijd op prettige wijze weten te combineren. Ayo Korsou!

Vrijdag 8 september

Ik rijd ‘s-ochtends vroeg met de auto naar Harderwijk. Ik heb een afspraak om een wandeling te gaan maken met mijn zoon Simon. Aangekomen in Harderwijk drinken wij samen nog een kop koffie en gaan dan op de fiets, dwars door Harderwijk, naar de Watertorenweg. Nadat we fietsend de N302, de provinciale weg tussen Harderwijk-Kootwijk, overgestoken zijn zetten wij de fietsen weg, aan de rand van een grote kinderspeeltuin. Dan staan wij ook gelijk midden in het Harderwijkerbos omringd door heide en stuifzand.

Met een ferme pas starten wij onze wandeling en proberen zoveel mogelijk op de onverharde paden te lopen. Het is lekker om in het bos te zijn. Het is er lekker koel terwijl het om ons heen een prachtige warme zomerdag is. In Leuvenum aangekomen gaan we even op een hekje zitten voor een paar slokken water en een ‘snelle jelle’.

Na een korte stop lopen wij verder richting Staverden en lopen in het bos en langs de in bloei staande heide. We moeten een heel stuk omlopen omdat de bossen gesloten zijn want het is rusttijd voor het wild.

Na enige omzwerving komen we uit bij de N302.

Vervolgens lopen wij weer in de richting van Harderwijk langs het fietspad. Het is dan wel gedaan met de rust want het verkeer raast aan ons voorbij. Harderwijk is op de borden nog 10km van ons verwijderd en terug naar de Watertorenweg is nog wel ruim 6km lopen. Halverwege stoppen wij nog een keer bij de snackwagen ‘De Houtsnip’ voor een kop koffie en een gekoeld flesje water. Wij komen weer op gang voor de laatste km’s en staan dan na ruim 3,5 uur lopen weer bij de fietsen.

Na nog een paar slokken water, wat belangrijk is met dit weer, rijden wij weer met de fiets terug naar Simon. Ik ga mij ff omkleden, we lunchen samen en daarna rijd ik terug naar huis. Simon gaat vanmiddag nog door naar het bosbad in Putten, waar Paula en de kids al aan het spartelen zijn.

Al met al was het door de warmte en afstand een pittige wandeling. Ik was wel blij dat ik mijn rugzak thuis had gelaten. In totaal weer 19,24km onder de schoenen en dat brengt het weektotaal op 61km. Dat begint ergens op te lijken als je met de voorbereiding van een lange afstandswandeling bezig bent.

De omgeving Harderwijk-Staverden-Speuld leverde bij mij wel een déjà-vu gevoel op. Tijdens de opleidingen in het Apeldoornse (bijna 49jr geleden) heb ik in die ‘driehoek’ veel gelopen en geoefend in groene- en blauwe kledij. Meestal was het dan wel in de avond- en nachturen. Het liefst in regen en wind en niet zoals vandaag een fraaie en ontspannen wandeling overdag in het zonnetje. De conclusie was dat het voor herhaling vatbaar was.