Op dinsdag 5 september heb ik de eerste rugzaktocht gelopen. De voorbereidingen begonnen al de dag ervoor met het inpakken van de rugzak. Zoveel mogelijk heb ik spullen verzameld die ik tijdens mijn lange afstandstochten zal meenemen. Ik moest nog wel wat extra gewicht toevoegen, in de vorm van twee halters (4 kg), om als resultaat een totaal gewicht van 11 kg op de weegschaal te krijgen.

Het plan dinsdag is om te lopen van Almere-Poort naar Nijkerk. Een route langs het Gooi- en Eemmeer met een afstand van ongeveer 30 km.

Dinsdag is een dag met prachtig weer, volop zon en weinig wind. Het KNMI zegt dat het één van de warmste septemberdagen is sinds het begin van de weermeting in Nederland. Daarom besluit ik om bijtijds te starten. Rond 09:00 uur zit de rugtas op de rug en loop ik samen met Jos de eerste kilometers. Jos haakt op een gegeven moment af en ik loop alleen verder dwars door Almere-Haven in de richting van de Gooimeerdijk.

De eerste rust is na om en nabij twee uur lopen (ongeveer 12 km), kort voor de Stichtse Brug. Even de rugzak van de rug en wat water drinken. Ik zit nog maar net of een bekende fietster stopt. Anja is bezig met een rondje rond het Gooimeer te fietsen. Na een gesprekje vervolgt ieder zijn weg. Vanaf de Stichtse brug gaat mijn tocht richting de Eemhof. Een eindeloos fietspad langs de dijk, waar ik in de volle zon loop. De eerste gevolgen van het lopen met een rugzak begin ik te bespeuren, het extra gewicht heeft invloed op mijn bovenbeenspieren. Toch valt het mij niet tegen. Na ongeveer 23 km ben ik wel echt toe aan een tweede rust. Even een half uurtje uitrusten, rugzak af, schoenen uit en wat drinken en eten.

Schoenen weer aan rugzak op de rug en gaan voor de laatste 6km. Het opnieuw opstarten ging wat moeizaam toch zat vrij snel de gang er weer in. De eerste paar kilometer richting de Nijkerkersluis liep ik gelukkig deels in de schaduw en dat was verkoelend. Het laatste stukje van de route liep vanaf de Eemmeerdijk richting de N301. De brug oplopen ging alleen wat moeizaam. Ik liep nog tot aan de eerste rotonde. Hier liet ik mij, na bijna 28,9km lopen in iets meer dan 5 uur, laten oppikken door Jos met de auto.

Ik zou vandaag weer een etappe lopen van ongeveer 25km. Gezien de toestand van mijn voeten (blaar onder de voet) en stramme spieren besloot ik om niets te forceren. A.s vrijdag ga ik nog met Simon 15km wandelen in de bossen rond Harderwijk, dan doe ik de rugzak wel weer om.

De conclusie is dat lopen met de rugzak goed te doen is. Ik ga dus verder op de ingeslagen weg met trainen over wat kortere afstanden. Een goede tip die ik nog van een bekende kreeg is om niet alleen op asfalt te lopen maar ook te lopen op een andere ondergrond (bos/gras enz).

Het is de laatste blog in 2023 in Griekenland. De vakantie zit er bijna op. Morgen, vrijdag rijden we, vanaf Elafonissos via de Peloponnesos, terug naar Athene. s’-Avonds vliegen we vanaf Athene (ATH) naar Amsterdam (AMS). In deze blog voeg ik de laatste twee dagen op Elafonissos samen.

Gisteren gestart met een klein ochtendrondje (2,3 kilometer). De zon scheen al pittig en het was warm. Aan het eind van de ochtend hebben we een strandwandeling gemaakt. Want Elafonissos heeft de mooiste stranden van Griekenland wordt gezegd. Dat moet je dan minimaal gezien hebben. Wie mij wat beter kent, weet dat ik geen strandfan ben. Zwemmen in de zee hoeft voor mij niet echt. Ik ben meer van de wat gecultiveerde en sportieve manieren van zwemmen. Mijn voorkeur gaat uit naar een zwembad, het liefst een buitenbad en dan baantjes trekken. Maar voor een strandwandeling ben ik wel te porren. Lekker de schoenen uit en wandelen op de grens van water en strand. Gisteren aan het eind van de ochtend ging dat uitstekend. We liepen langs de prachtige en brede stranden van Simos- en Fragos Beach gelegen aan een baai. Aan het einde van de baai komen de stranden bij elkaar. Op dat punt was er nog een laatste blik op Kythira. Je ziet daar de toppen nog duidelijk uitsteken. Daar liggen Agios Georgis en Aghia Moni waar ik meerdere keren bovenop heb gestaan. Vanaf nu kijk ik vooruit, nieuwsgierig waar m’n schoenen mij zullen brengen en welke avonturen ik al wandelend ga meemaken.

Oh ja, dit was de goede cappuccino. Lekker na zo’n strandwandeling

Vanochtend na een bak koffie (Nescafé) en met een ‘snelle Jelle’ achter de kiezen de wandelschoenen weer aan. Met het idee om een wandeling te maken langs de westkant van het Elafonissos. Dat wandelde lekker weg, temperatuur goed, zonnetje en een verfrissend windje. Ik passeerde twee mooie stranden Nisi en Panagias. Na ruim 5,5 kilometer de doorgaande weg te hebben gevolgd ben ik omgedraaid. Nu weer teruglopen in tegengestelde richting. In Elafonissos via de bakker snel terug naar het appartement. Toen ik daar aankwam stond de teller op 12,03 kilometer en was het iets meer dan twee uur later. Douchen, koffie en een paar lekkere stukken Griekse pie.

De volgende wandeling zal weer in de omgeving van Almere zijn. M’n schoenen hebben een paar dagen rust…….. Het Griekse stof gaat mee naar Nederland…..

Gisteren op het eind van de middag was het tijd om ‘tot weerziens’ te zeggen tegen m’n geliefde eiland Kythira. Aan het einde van een mooie vakantie werd het tijd om verder te trekken. Geen afscheid voor altijd want ik kom zeker weer terug naar het eiland, dat vanuit de oudheid bekend staat als de geboorteplek van Aphrodite (Venus). Het eiland heeft nog zoveel moois, zoals rust, onbedorven natuur, oudheid en authenticiteit daar wil je van blijven genieten.

De reis gaat verder naar Elafonissos. Om daar te komen moet je vanaf Kythira met de ferry naar Neapoli op het vasteland van de Peloponnesos. De ferry vaart klokslag 16:00 uur weg uit Diakofti en arriveerde, volgens de strakke dienstregeling, dan ook keurig op tijd vijf kwartier later in Neapoli. Vanuit Neapoli was het nog een halfuurtje met de auto naar Pounta om vandaar met een kleine autopont over te steken naar Elafonissos. Kort na 18:00 uur staan we op de kade en rijden verder om het hotel te zoeken in een web van smalle straatjes. Met de hulp van google maps lukt het boven wonder.

Tot slot nog wat wetenswaardigheden over het eilandje Elafonissos. Het is gelegen in de Ionische Zee tussen de zuidpunt van de Peloponnesos en Kythira in. Het eiland is maar klein met een grootte van 18km2 en het heeft ongeveer 1.100 inwoners. Het is er nu nog rustig maar de maanden juli/augustus zijn erg druk vanwege de vele toeristen. Er zijn een paar mooie stranden die we de komende dagen zeker zullen bezoeken. Die stranden worden wel Caribbean Greece genoemd. Nou iedereen die iets met de Caribische eilanden heeft weet dan genoeg…..
Vanochtend vroeg is er natuurlijk al een eerste verkennende ochtendwandeling gemaakt. Twee rondjes rond het dorpje. De eerste vier kilometer zit weer onder de zolen vandaag.

De start van de dag is als een mooie zomerdag hoort te zijn volop zon en een lekkere temperatuur. Daarom ben ik op tijd gestart voor de laatste lange wandeling op Kythira deze vakantie. Het plan was een rondje rond Avlemonas als een soort ‘rondje om de kerk’. Gewoon lekker wandelen op een route die ik deels al eerder gelopen had. Ik kon het zonder kaart af.

Het begin van de wandeling ging voortvarend want binnen 45 minuten was ik vanuit Avlemonas, via het nu wel snel gevonden pad (M19), geklommen richting Agios Georgis (kerkje). Bij die klim merkte ik al dat het vandaag, onder invloed van het warme weer, wat moeizamer ging. Dus veel zweten en ophoping van melkzuur in de benen. Op het plateau voor de klim naar het kerkje ben ik linksaf gelopen richting Aghia Moni. Dat eerste stuk is een mooi en breed pad, daarna komt de klim naar Aghia Moni. Een steile klim waar ik echt een aantal keren rust moest nemen. Na het klooster werd iedere afdaling en klim, richting Diakofti en Avlemonas, zwaar over de eindeloze geitenpaden met heel veel stenen waarvoor je schoenen moet optillen.

Achteraf analyserend ben ik vandaag in de valkuil van ‘zelfoverschatting’ gestapt. Een mooie dag qua weer en een route die ik deels al kende. Appeltje, eitje zou je dus zeggen. Nou dus niet……. Het weer van vandaag vroeg om extra maatregelen waar ik bij vertrek niet had stilgestaan. Voorbereiding vraagt om je hoofd erbij te houden. Want veel zweten, betekent ook voldoende drinken meenemen en dan is 0,5 liter water toch wat weinig. Ik had lopende weg misschien de geplande route moeten inkorten. Ik had echter een route in m’n hoofd gezet, die moest gelopen worden. Voor mij was vandaag een belangrijk leermoment. Want lange afstandswandelingen over een langere periode vragen een uitgebreide voorbereiding, het doel is natuurlijk: uitlopen. Eén moment van zelfoverschatting zou dat in gevaar kunnen brengen.

Met de tong op m’n schoenen stapte ik na bijna vier uur wandelen Avlemonas weer binnen. Na wat rek- en strek oefeningen, een paar glazen water en een bak koffie, was ik toe aan die verfrissende douche. Wat knap je daarvan op. Om het compleet te maken de teller van de als ‘rondje om de kerk’ gestarte trail stond op bijna 16 kilometer met een hoogtestijging van 654 meter.

Over de trail van vandaag kan ik kort zijn. Niet alles lukt want de geplande route werd het niet! Het idee was om trail (nummer:14) te lopen uit het boekje “Kythira Doorlopend” (voor de kenners een boekje met een 30-tal wandelingen op het eiland). De eerlijkheid gebied op te merken dat ik nog een uitgave heb uit 2009. Da’s dus niet echt up-to-date, maar toch……De uitvoering van de trail verliep dus minder succesvol omdat ik niet echt wijs kon worden uit de routebeschrijving en meerdere keren fout ben gelopen. Zelfs m’n kaart bracht me niets verder dan het witte lijntje, waarop ik al liep. Daarna heb ik m’n eigen plan getrokken en werd het heen & weer.

Ik ben vertrokken vanuit Potamos. Het plaatsje heeft een centrale functie in het noordelijk deel van het eiland waar altijd de nodige bedrijvigheid heerst op het hectische af. Via een paar leuke straatjes in Potamos liep ik al vrij snel op de doorgaande weg naar Platia Ammos. Na het passeren van de plaatselijke begraafplaats kwam ik op het pad dat ik heen & weer gelopen ben. Aan de hand van de beschrijving in het wandelboekje heb ik een paar afslagen uitgeprobeerd die mij verder op de trail moesten brengen. Ik had dan uit moeten komen bij baai/strand Lykodymou, gelegen aan de westkant van het eiland. Met alle wil van de wereld, ik kwam er zelfs niet in de buurt. Uiteindelijk ben ik het pad maar verder afgelopen tot het einde. Na iedere bocht/heuvel hopend dat ik de route weer kon oppikken. Dat kwam niet uit toch werd ik aan het einde, op een plateau, beloond met een mooi uitzicht op de westkant van het eiland. Na een paar foto’s en wat slokken water heb ik de voeten weer 180 graden gedraaid en ben al klimmend weer teruggelopen naar Potamos. Na 2.5 uur wandelen en 13 kilometer onder de zolen stond ik weer bij m’n auto. Toen werd het tijd om zo snel mogelijk te voorzien in een verfrissende douche in het appartement.

Gisteren ben ik op pad gegaan om naar het zuidelijkste puntje van het eiland Kythira te lopen. Vanuit de uitvalsbasis Avlemonas reed ik met de auto naar Chora. Chora staat in het Grieks voor de centrale plaats (hoofdstad) van het eiland. Een mooi plaatsje waar bovenuit een monumentaal kasteel torent. Dit kasteel stamt uit de 13e eeuw en werd gebouwd in de periode dat de Venetianen de baas waren op Kythira. In Chora is het meestal een drukte van belang en niet alleen vanwege toeristen. Het bestuur van het eiland is gevestigd in Chora en dat maakt dat ook ‘locals’ deze plaats vaker bezoeken. Op het centrale plein van Chora gonst het dan ook van de bedrijvigheid. De ‘locals’ regelen veel van hun zaken op het terras van het ‘kafenion’ onder het genot van een kop koffie met bijbehorend glas water.

Nadat ik m’n auto had geparkeerd op de grote parkeerplaats kon ik starten met de trail. Op de kaart had ik een rondwandeling uitgezet. Het plan was lopen naar het uiterste puntje van kaap Trachilos, daarna verder lopen naar de baai van Feloti en dan via het dorpje Gerakianika terug naar Chora.

Op deze splitsing moest ik een keus maken. Het werd eerst links af naar kaap Trachilos. Een afdalend pad naar het uiterste zuidelijke puntje van het eiland. Dat liep best wel soepel tot een 0,5 kilometer voor de kaap. Bij de resten van een Duits fort uit WOII stond een paaltje met de richting naar Kaap Trachilos met de waarschuwing dat dit een moeilijke trail was.

Voorzichtig begon ik aan de afdaling. Echter naarmate ik verder kwam en na enkele glijpartijen van meerdere meters, over losse stenen, gingen de alarmbellen af. Moest ik hier geen keus maken, tussen het willen verleggen van m’n grenzen versus het stellen van die grenzen en het bezien wat er onder omstandigheden mogelijk is. De afdaling werd nog een aantal graden steiler en in de diepte was er een overgang naar de kaap. Het besef kwam dat ik daar wel helemaal alleen was in een niemandsland en het ook wel veilig moest blijven. Dat deed mij besluiten om te draaien en het laten bij een fraai uitzicht op de kaap en het achtergelegen rotseiland Hytra.

Toen werd het teruglopen met het nodige klimwerk naar de eerdere splitsing. Vanaf daar ben ik de weg ingeslagen naar de baai Feloti. Dat werd weer een lange afdaling naar weer een soort van niemandsland. Een gebouwtje met een strand en dat was het……

OK dat was het dan! Dan nu het pad naar Gerakianika aflopen was het idee. Alleen het pad was helaas niet te vinden. Het werd dus een pittige klim terug naar Chora via hetzelfde pad. Terug bij de auto, ruim twee uur later, stond de afstandsteller op 10,2 kilometer met tijdens de trail een hoogtestijging van 403 meter. Al met al was de trail een aardige training geworden waarin het nodige geklommen en gedaald moest worden. Hiermee kon ik wel uit de voeten. Met de auto reed ik dwars over het eiland weer terug naar Avlemonas. In het appartement ging ik weer plannen maken voor de volgende trail……..

Vandaag heb ik een trail gelopen in het noordelijk deel van het eiland. Om daar te kunnen lopen ben ik vanuit Avlemonas met de auto, via de plaatsjes Potamos en Karavas, gereden naar het kustplaatsje Platia Ammos. Dat is het meest noordwestelijke puntje van het eiland. Het is een klein plaatsje met weinig inwoners, een paar restaurants en een strand. Ik heb nog altijd een bijzondere herinnering aan Platia Ammos. Jaren geleden zijn wij, tijdens een flinke storm (windkracht 8), na een pittige autorit als laatste auto aan boord gereden van de ferry die vanwege de storm naar Platia Ammos was uitgeweken. Het was vanwege het slechte weer niet langer verantwoord langer te wachten en direct achter ons gingen de trossen los en de klep omhoog. Het werd een nogal stormachtige boottocht naar Neapoli op het vasteland.

Vandaag was het weer duidelijk anders, het zonnetje scheen en de temperatuur was zeer aangenaam. Hoewel de afgelopen twee dagen was het weer voor mijn gevoel wat on-Grieks, bewolkt, regen en kil. De enige trui die ik bij me had, had ik ook echt nodig. Maar gelukkig dat ligt nu weer achter mij en dan kan je dat snel vergeten. Het weer van vandaag nodigt uit tot wandelen. De geplande route is mij gedeeltelijk wel bekend. Via het kustgebied naar Agios Nikolaos Beach, de kapel van Agios Nikolaos (St. Nicolaas) aan het strand en dan klimmen naar Kaap Spathi. De kaap is het noordelijkste punt van het eiland, waar ook een ruïne ligt van een oud zendstation en niet te vergeten waar de vuurtoren (Lighthouse of Fanari – resp. Engels/Grieks) van Moudari staat. Vandaar gaat het weer terug naar Platia Ammos.

Vanaf het strand van Platia Ammos waar ik de auto geparkeerd had loop ik een stuk terug in de richting van Karavas om dan op een gegeven moment het kustgebied in te lopen deels over onverharde paden en keurig aangelegde wegen. Na ruim een uur lopen kom ik in de buurt van Agios Nikolaos Beach met aan mijn linkerhand een prachtige kloof die uitloopt in zee. Om op het strand te komen bij de kapel moet ik een pad aflopen waar ik ongeveer iedere 10 meter een spinnendraad inloop. De bijbehorende spinnen schieten dan alle kanten op. Bij de kapel ontdoe ik mij eerst van alle spinnendraden voor ik verder loop. Ik zie een paar verschrikte naakt-recreanten op het strand driftig hun kleding opzoeken. No worries wat mij betreft, ik had geen plannen om er bij te gaan liggen. Ik loop verder via het strand naar het begin van het pad om naar de vuurtoren te klimmen. Het is een klim van ongeveer 15 minuten die goed te doen is. Boven aangekomen is er een mooi uitzicht op de zeestraat tussen Kythira en het (schier)eiland Elafonisos met daarachter het vasteland (Peloponnesos). Op kaap Spathi rust ik, bij de ruïne van het oude zendstation even uit en maak een paar foto’s die mij het alibi geven: ik was op het noordelijkste puntje van Kythira. Vanaf de kaap loop ik verder naar het terrein van de vuurtoren. Ik kijk er van op, want dit heeft de laatste jaren een hele metamorfose ondergaan. Het was een bouwval maar is nu tot een toeristische attractie geworden. Grieken in moderne sportoutfits met wandelstokken, bevolken het terrein. Daarover verderop meer. Nog even wat data, de vuurtoren is in 1901 door de Engelsen gebouwd ten dienste van de scheepvaart in de zeestraat. De toren is geplaatst op een 110 meter hoge heuvel en is zelf 25 meter hoog. In het moderne scheepvaartverkeer is er voor deze vuurtoren geen functie meer.

Dan de laatste drie kwartier lopen, ik hou het er maar op dat het venijn in de staart zit. Ook nu weer. Met een horde Griekse toeristen over een veredeld geitenpad lopen. Dat gaat echt niet hoor…. Voor m’n eigen welzijn en op het gevaar af geraakt te worden door ongecontroleerde bewegingen van individuele wandelaars met wandelstokken, passeer ik ze zo snel als mogelijk. Hierna loop ik het pad af op m’n eigen tempo en daar heb ik alle focus bij nodig vanwege klimmen/afdalen en in de weg liggende steenhopen. Aan alles kont een eind ook aan deze trail. Na 2:25 uur en 12 kilometer sta ik weer op het strand van Platia Ammos en bij m’n auto. Voldaan rijd ik weer terug naar Avlemonas.

Oh ja, onderweg zat er steeds een song in m’n hoofd van Bruce Springsteen met de titel: “Waitin’ On a Sunny Day”. Ik sloeg eerder aan op de titel en de melodie, want de zonnige dag was er. De song zelf heeft wel een wat diepere laag en die snap ik ook!

https://youtu.be/UfItWcGzdQA

Op naar de volgende trail. Het laat zich niet moeilijk raden denk ik dan. Dat wordt over een paar dagen het zuidelijke puntje van het eiland, Kaap Trachilos.

Gisteren (29/05) heb ik een trail gelopen die ik al lang op m’n lijstje had staan, nl. vanuit Avlemonas lopen naar Agios Georgios en Agia Moni en dan weer naar Avlemonas. Een tocht van bijna 21 kilometer die nu omdat ik redelijk getraind binnen mijn bereik lag.

Het was gisteren een prachtige wandeldag, volop zon, een windje en lekkere temperatuur. Ik ben op tijd gestart. Het eerste deel van de trail ging naar de kerk van Agios Georgios tou Vounou (Sint George op de berg). Deze kerk aan de oostzijde van het eiland is vanaf het balkon van het appartement duidelijk te zien. Het eerste deel van deze trail naar Agios Georgios heb ik al eerder gelopen in september 2021. Van toen herinner ik mij dat het lastig was om het begin van de trail (route M19) te vinden. Dat was dit jaar niet anders.

Als ik het begin uiteindelijk weer heb teruggevonden, bereik ik na ongeveer een uurtje klimmen de top van de berg (355 meter) waar de kerk van Agios Georgios is gelegen. Ik vind het zelf het mooiste plekje van Kythira. Het is er stil en je kan er bijna het hele eiland overzien. Het is een plek met geschiedenis. De kerk zelf dateert uit de vroege middeleeuwen (700 AD). De omgeving van de kerk kent een nog oudere geschiedenis. Bij opgravingen (90-er jaren 20e eeuw) zijn resten gevonden van een Minoan Peak Sanctuary (Minoïsch heiligdom), stammend uit de overheersende Kretenzer cultuur in de periode 2000-1200 BC. Over Georgios is bekend dat hij rond 300 AD geleefd moet hebben als officier in het Romeinse leger. Hij was van Griekse afkomst en kwam uit Cappadocië (thans Anatolië – Turkije). Hij had zijn sporen in de eerste Christelijke kerk verdiend en werd in 303 AD vanwege zijn geloof als martelaar ter dood gebracht. Een aantal jaren later werd hij heilig verklaard. Naast een mooie plek is het dus ook een bewogen plek. In de stilte, wind en zon gaat dat naast genieten wel aan je voorbij……. Na wat gemijmer op de top van de berg gaat de trail weer verder.

Nu op weg dus naar Agia Moni, een klooster dat gelegen is op een tegenover gelegen bergtop. Volgens kenners het hoogste punt van het eiland (400 meter). Via een lange afdeling over een goed te belopen pad passeerde ik de hoofdweg van Diakófti richting Vliegveld en verder.

Aan de andere zijde van de weg begon de klim naar het klooster via een steil en rotsig pad, eigenlijk niet meer dan een geitenpad. Dat was dus goed opletten, evenwicht zoeken en behouden. Na ongeveer 30 minuten klimmen bereikte ik het terrein van het klooster. Daarna moest ik wel even uitpuffen, lekker op een bankje in de zon met een fraai uitzicht over de zee. Het klooster had ik jaren geleden ook al eerder bezocht maar was er toen met de auto naar toe gereden. In het klooster leven/wonen nog een aantal monniken die in hun levensonderhoud voorzien met het maken van kaarsen. De naam van het klooster Agia Moni verbindt dit met de Madonna (Heilige Maria). Het klooster heeft van haar, sinds1766, een prachtige icoon in bezit. Het klooster is op een bijzondere manier ook verbonden met de Griekse onafhankelijkheidsoorlog (1821-1832) met de Turken. Een held uit die oorlog ‘Kolokotronis’ deed aan Madonna de belofte de kerk van het klooster te herbouwen als die oorlog gewonnen zou worden. Hij heeft zijn woord gehouden en in 1841 werd de kerk herbouwd. De kerk is overigens recent weer gerestaureerd.

Over de rest van de trail valt niet veel meer te schrijven. De afloop was een kleine negen kilometer lopen over de weg. Daar kon ik weer stevig doorstappen. Na ruim vier uur wandelen was ik blij het dorpje Avlemonas weer binnen te lopen. Enkele ogenblikken later kon ik op het balkon van het appartement uitpuffen en nog een keer kijken naar de bergtoppen waarop Agios Georgios tou Vounou en Agia Moni liggen, in de wetenschap dat ik de trail goed volbracht had. Op naar een volgende……….

Sinds een paar dagen ben ik weer op m’n favoriete Griekse eiland, Kythira. Ik kom daar vanaf 1992 met regelmaat. Voor wie wil weten waar Kythira ligt. Het eiland ligt op 1,5 uur varen vanuit het havenstadje Neapoli (Laconië) in de zuidpunt van de Peloponnesos. De afstand Athene-Neapoli is ruim 300 kilometer.

Op Kythira verblijf ik al vele jaren aan de oostkant van het eiland, in het kleine vissersdorpje Avlemonas. Ik heb daar een aantal jaren geleden een mooi appartement gevonden met uitzicht op zee en het haventje. Het is er rustig en dat is een reden om er steeds terug te keren. De autochtone bewoners van het dorpje zijn vissers en dat zijn er inmiddels niet veel meer. Het dorp moet het nu meer van het toerisme hebben. Door de jaren heen zijn er kleinschalig een aantal vakantieappartementen gebouwd. In het vakantieseizoen (juni t/m september) staan de toeristen centraal. Er zijn een paar restaurantjes en een kleine supermarkt. Voor de ‘rustzoekende’ toerist is het er goed toeven.

Het plan deze vakantie is om weer de nodige trails op het eiland te lopen. De meeste uitgezette routes op het eiland heb ik inmiddels afgestruind. Het blijft daarom een uitdaging iets nieuws te vinden. Zo vond ik deze keer op de kaart een route die ik nog niet had gelopen. Na een paar dagen van bijkomen heb ik vanochtend de wandelschoenen aangetrokken om deze route van Avlemonas naar Diakofti (6 kilometer) te lopen. De route bestaat al sinds 2017 en is genaamd ‘Petros Kalligeros’- trail. Mijn eerste gedachte was welke heilige is er van stal gehaald om deze trail naar te vernoemen. Een zoekslag op internet leerde mij dat de trail is vernoemd naar de te vroeg overleden eigenaar van de dorpswinkel in Avlemonas. Ik heb de man niet gekend maar dat zijn naam verbonden is aan deze trail vond ik een mooi initiatief. In deze trail leeft zijn naam voort…..

Het werd een pittige wandeling langs de oostkust van het eiland. Een pad met het nodige stijgen/dalen, rotsen en steenslag. Soms goed begaanbaar en soms niet meer dan een geitenpaadje. Omdat ik na lange tijd, kennelijk één van de eersten was die de trail afliep moest ik veel spinnendraden verwerken. Het uitzicht was prachtig en de natuur stond in volle bloei. Met kruidige geuren in m’n neus en om me heen kijkend, ging ik al struikelend over de stenen ook nog een keer onderuit. Het vervolg van de trail moest ik meer naar de grond kijken en beter opletten. Na ruim 1,5 uur stond ik aan de kust in het plaatsje Diakofti. De keuze was dezelfde route terug of naar Avlemonas lopen langs de doorgaande weg, een slingerweg de hoogte in. Dezelfde route terug daar ben ik niet van. Het werd dus bijna 9 kilometer lopen via de doorgaande weg. Dat ging prima. Tegen de middag was ik weer terug bij het appartement. Tijd voor opfrissen, koffie drinken……en een blog schrijven.