Na een dag rusten is het vanochtend weer vroeg uit de veren. Wassen, aankleden en rugzak weer inpakken. Om 7:30u schuif ik aan bij het ontbijt. Het buffet is nog niet klaar maar er wordt van alle kanten wat op mijn tafel gezet. Aan het eind zie ik nog kans om twee broodjes voor onderweg mee te nemen. Dan moet er afgerekend worden en ben ik klaar om te gaan. Ik krijg nog een advies over de route. Loop niet langs de drukke B98 maar loop binnendoor en langs de Elbweg. Ja, want want volgens de kaart kan ik als het goed is inderdaad een stuk langs de rivier de Elbe lopen. Er is zelfs een fietsroute langs de Elbe vanaf de bron in Tsjechië naar de monding bij Bremerhaven. Ruim 1.100 km fietsen. Dat is misschien voor een andere keer.

De rugzak hangt op de rug en ik bel nog even met het thuisfront dat ik van start ga. Het is dan rond 08:00u. Ruim twee uur later ben ik aangekomen in Zschaiten. Daar maak ik de keus niet de Pilgerweg te volgen maar te kiezen voor het pad langs de Elbe. Lopen langs zo’n stromende rivier heeft altijd wat rustgevends en ik verwacht geen drukte daar. Als ik op een gegeven moment uiteindelijk het dorp Nünchritz uit ben, heb ik slechts in de verte een glimp van de rivier opgevangen. Dan loop ik tegen een ‘baustelle’ aan en kan niet verder in de richting van de rivier lopen. Via google maps zie ik dan dat ik alsnog via de B98 naar Glaubitz en Zeithain moet lopen. In Glaubitz kom ik weer op de Pilgerweg en kan dan de bordjes weer volgen. In Zeithain ben ik rond 12:30u. Achter de kerk, bij een eendenvijver, neem ik een halfuurtje de tijd om mijn twee broodjes op te eten met een lekkere bak warme koffie. Terugkijkend was op de eerste plaats dit deel van de route eigenlijk de route van de ‘baustellen’ en omleidingen. Ten tweede was het niet makkelijk om onderweg nog een overnachting te vinden voor de komende nacht. Een aantal opties had ik al voor vertrek geprobeerd maar daar kwam geen reactie op. Vanochtend onderweg als laatste optie de Pilgerherberg in Strehla, mijn eindbestemming vandaag, geprobeerd. Maar helaas deze herberg was vol met een grote groep vannacht. Herbergen zijn vaker vol, schoot mij te binnen. Toen als laatste, op mijn mobiel, nog gezocht met ‘booking.com’ en dan vind je een hotel in Strehla.

Daarna, ruim 5km achter Zeithain in Gohlis, loop ik dan voor het eerst langs de Elbe. Vanaf Gohlis is het nog 6km (een uurtje) lopen naar Strehla.

Hier in Gohlis merk ik ook dat het flink harder is gaan waaien. Ik schat in een behoorlijke bries uit het Noorden. Gelukkig kan ik nog lekker doorlopen en dan bereik ik het dorpje Zschepa. Daar een verrassing:

In de box vind ik een paar flesjes drinken en wat energierepen. Ik ben toe aan een flesje water. De kerken van Zschepa en Lorenzkirch stellen dit belangeloos ter beschikking aan wandelaars. Je kunt geen geld achterlaten, wel je naam en de datum in een boekje.

In Lorenzkirch ben je bijna in Strehla maar moet er nog één horde genomen worden. Ik moet naar de andere kant van de Elbe. Gelukkig is er dan een veerpontje waarmee wandelaars en fietsers naar de overkant kunnen.

Als ik heb ‘aangebeld’ zie ik even later twee mannen naar het groene bootje lopen. Deze komt een weinig later los van de kant en komt mij oppikken. Voor €2 kom ik aan de overkant. Dan ben ik in Strehla.

Ik moet dan nog een kleine km lopen richting het centrum van het stadje. Wat mij opvalt wel een grote supermarkt maar geen restaurants. Ik loop eerst maar door naar het Ambiente Hotel. Dat is makkelijk te vinden en ligt tegenover de kerk.

Ik ben eerder dan verwacht bij het hotel om 15:15u. Op bellen wordt niet opengedaan. Ik wil toch wel naar binnen. Bel met het nummer van de receptie en krijg de eigenaar aan de lijn. Die vertelt dat ik te vroeg ben en dat hij op weg is naar het hotel en daar verwacht hij met 10min te zijn.

Ik doe mijn rugzak maar vast af en meldt het thuisfront dat ik aangekomen ben. Even later komt de eigenaar met zijn vrouw aanrijden. Ze waren boodschappen wezen doen. Overigens was de eigenaar een Nederlander die het prettig vond met mij in het NL te kunnen communiceren.

Ingechekt, gedoucht en gezocht naar een restaurant. Dat laatste was een helaas. In een redelijke omgeving niets te vinden. Dan maar weer teruglopen naar de Netto-supermarkt die ik eerder al had gezien. Heen en weer toch weer een kleine 3km. Daarvoor heb je wel een salade, koude ‘frikadellen’ een yoghurt en een fles water met bubbels. Die mis ik echt.

Even kort terugkijken op vandaag. Ik ben ruim 5 uur bezig geweest met het lopen tussen Grossenhain en Strehla. Daarbij heb ik een afstand afgelegd van bijna 28km. Het was goed wandelweer, zonnetje, wolken maar droog. Op het laatst kwam er een flinke wind opzetten. Dit waait nu ik dit schrijf nog flink. Ik heb in het hotel een dakkamer op de 2e etage gekregen. Daar hoor ik de wind behoorlijk gieren en zelfs hoor ik af en toe het getik van regen.

Het was toch weer even wennen vandaag. De cadans zat er vrij snel weer in. Ik heb behoorlijk doorgelopen met een redelijk tempo. Ik zie dat er ook morgen regenkansen zijn maar veel zal het niet regenen.

Het slapen voor morgennacht is nu geregeld. Bij de eerste optie een pension in Dahlen krijg ik vol te horen. Nu wandel ik 5km verder naar het dorpje Börln en slaap daar in een pilgerherberg. Het advies is onderweg wel wat eten te kopen want in Börln is niets te krijgen.

Als besluit nog de quote van de dag: “Je toekomst wordt bepaald door de keuzes die je vandaag maakt.” Ik zeg nu morgen weer verder……….

Vandaag een dagje rust ingebouwd. Het is vandaag de verjaardag van onze oudste zoon Axel. Hem een app gestuurd met mijn felicitaties en gelukwensen. Ik heb niet echt een programma vandaag. Starten doe ik met een ontbijt en daarna ga ik het nieuws van de dag tot mij nemen.

Tegen 12u ga ik een rondje ‘Zentrum’ doen. Dat wordt al met al weer een aardig rondje. Onderweg heb ik wat foto’s gemaakt die een indruk van het oude ‘Zentrum” geven.

Uiteindelijk heb ik het stadje wel helemaal rondgelopen. Op het laatst vind ik dan nog de laatste supermarkt. Dat is een Lidl en daar koop ik twee lekkere broodjes en een gezond drankje. Even verderop in het Stadtpark heb ik, gezeten in het zonnetje, lekker geluncht.

Als ik terug ben in het pension heb ik nog wat kleding (sokken/ondergoed) te wassen. Hier is een kachel in de badkamer die het wel doet dus drogen van het ‘wasje’ gaat OK. Daarna buig ik mij nog even over de te lopen route voor de komende dagen. Ik stuur een mail naar het adres waar ik morgen wil overnachten.

Dan is er nog tijd genoeg over om een paar uurtjes lekker te kunnen lezen. Morgen weer terug naar het wandelritme. Bij tijds op en er weer een mooie wandeldag van maken hopelijk.

Tot slot vandaag, de quote van de dag: “De sterren schijnen het helderst in de donkere nachten.” Dat vind ik ook. Ik verwonder mij altijd hierover als ik in Griekenland (daar is het nog echt donker) ben en naar boven kijk. Je kan bij zo’n quote altijd nog op zoek gaan naar de eventueel aanwezige dubbele bodem. Dat laat ik vandaag zitten.

Morgen weer verder……..

Vanochtend op tijd opgestaan. Ik moet nl. vandaag een redelijk lange etappe lopen. Na het inpakken van de rugzak ben ik om 07:50 klaar om te ontbijten. Micha (pensioneigenaar) heeft de tafel gedekt met een volledig ontbijt. Er is van alles wat, prima! Om 08:15u is het zover en ben ik gereed om te vertrekken. Het wordt een asfaltdag vandaag, dus daarom aan het begin de beuk er maar in gegooid. Met een redelijk tempo loop ik in 2u van Tauscha naar Schönfeld. Kort voor Schönfeld heb ik al de eerste koffiepauze ingelast.

De route maakt een extra rondje langs het slot en buigt dan weer af naar een (zeer) drukke doorgangsroute de B98. Het routeboek waarschuwt hier met name voor de vele vrachtwagens. Het klopt helemaal dit is een minder rustig stukje. Eerder vanochtend was ik al onder Autobahn 13 doorgelopen. Ik weet het natuurlijk wel, maar ben mij er toch niet altijd zo van bewust. Ik woon in Almere best wel een stukje van de A6. Maar nu hoor ik zelf wat een geluidsoverlast zo’n Autobahn voor zijn omgeving betekent. Nu was dit niet een dichtbewoond gebied, maar lawaai en fijnstof heeft zijn invloed op de natuur. Ik snap ook wel dat mobiliteit indammen zowel in Duitsland en Nederland een ‘no go’ is. Zelf rijd ik elektrisch daar kan je van alles van zeggen, maar het geeft minder lawaai en bij gebruik minder uitstoot. En ik weet uit ervaring dat elektrische bussen / vrachtwagens veel stiller zijn.

Net buiten Schönfeld gaat het richting Quersa / Reiterhof over stille landwegen met afwisselend bos en velden. Je hoort dan de vogels volop zingen en er komen allerlei voorjaarsgeuren in de neus. Dat is genieten zeker als de zon volop schijnt. Een prachtige voorjaarsdag! Dan het slot van de etappe vanaf Reiterhof loopt er een prachtig fietspad van bijna 4km naar Grossenhain. Weer dwars door de velden en aan de horizon gloort Grossenhain…….

Ik heb dan nog wel ruim een uurtje nodig om in Grossenhain bij Pension Faust te komen. Een bakkerij/dagrestaurant met de nodige kamers in de verhuur. Het pension ligt niet ver van het centrum. Dus daar hoop ik vanavond mijn voordeel mee te doen, nl. eten in een restaurant. Nadat ik mij aangemeld heb ga ik eerst een lekkere (warme) douche nemen en dan andere kleren/schoenen aan. Dan ben ik er wel weer klaar voor.

Deze foto had ik nodig, het is ook een ‘Eiscafé’. Vanmiddag heb ik om de calorieën aan te vullen een verantwoorde IJsbeker (yoghurtijs met vruchten) besteld en daar van genoten!

De zesde dag op rij uitstekend wandelweer. Dat helpt zeker mee. Vandaag een zonnige dag met temperaturen tussen 14-18gr. Af en toe steekt er nog een fris windje op, maar het wandeljack kan in de tas blijven. In totaal heb ik vandaag in bijna 4:30u een afstand van 24,4 km gelopen. Mij gaat dat op asfalt wat makkelijker af dan met allerlei wisselende ondergrond. Vandaag nog een paar kleine klimmetjes onderweg, maar ja dat gaat in Duitsland haast niet anders. Het landschap is nu eenmaal glooiend.

Ik heb nu 6 dagen gelopen en ben bijna ongeveer 130km opgeschoten. Ik heb besloten morgen (14-05) een dag rust in te bouwen. Dat brengt mij toch bij de aloude scheppingsorde 6 dagen werken en een rustdag. Arbeidsmandaat tegenover Sabbat. Een goed geschapen orde. Je kunt niet alle dagen ‘aan’ staan al is dat wel de economische orde zoals wij die nu met elkaar geschapen hebben. De Schepper heeft het echt niet zo bedoeld.

Kortom morgen is er tijd voor wat extra rust. Praktisch gezien ook wat (noodzakelijke) boodschappen doen bij een supermarkt. Die is gelukkig op loopafstand bereikbaar.

Dan is deze blog weer aan zijn eind. Ik sluit af met de quote van de dag: “Het leven is een reis van zelfontdekking.”

Vanochtend wakker geworden in een verder lege Pilgerherberg en ik hoefde daarom met niemand rekening te houden. Voor een keertje is dat wel eens prettig. Gewoon je eigen ding doen. Dagelijks ritueel is dan alles weer bij elkaar zoeken en de rugzak inpakken. Nog een bak koffie drinken en een broodje eten. Tegen 08:30u ben ik er klaar voor, de herberg afsluiten en de sleutel onder een steen leggen en ik kan gaan. De eerste paar 100 meter al gelijk verkeerd gelopen. De Komoot-app roept me tot de orde en ik moet omdraaien, de volgende straat rechts in. Let nou toch op die bordjes, joh…. Vrij snel loop ik een bos. Bos dat is wel het thema van de dag. Ik ben veel door bossen gelopen zowel dennen- als loofbos. Na bijna twee uur lopen bereik ik Konigsbrück.

Konigsbrück is een wat groter stadje, met kenmerkend voor deze streek een groot centraal marktplein.

Nu heb ik nog een afstand van ruim 7km voor me. Dus ik kan hier de tijd nemen. Ik ga eerst maar eens een tijdje in het zonnetje zitten. Het is de eerste dag dat de temperatuur aangenamer is. Het plan was om wat boodschappen te doen (supermarkt) en een degelijke warme maaltijd te scoren. Helaas geen supermarkt gezien en het restaurant dat ik tegen kwam was dicht vandaag.

Dan ga ik weer verder en verlaat Konigsbrück. Al snel loop ik weer in de bossen. Een prachtige omgeving waar de ruimte is voor fietsen/wandelen en paardrijden. Na een kleine 45m bereik ik een boshut. Daar heb ik een broodje gegeten en weer in de zon gezeten.

Na zo’n kleine 45m breek ik ook hier weer op. Eerst bel ik met de eigenaar van het pension waar ik vannacht slaap om aan te kondigen dat ik er binnen een uurtje kan zijn. Tot slot gaat de etappe verder door het bos. Kort voor Tauschau (het einddoel) verlaat ik het bos en sta eigenlijk meteen in het dorpje. Het pension staat aan de Pilgerstrasse. Als ik er aan kom hoor ik nog stofzuigergeluiden van boven komen. Een kennis van de eigenaar bied mij wat te drinken aan, ik kies voor een Radler-achtig (o%) biertje, met grapefruitsmaak (Merk: Dresdner feldschlösschen, Naturtrübes Grapefruit). Die gaat er dus wel in!

Na een kort gesprekje met de eigenaar, een verre verwant van de Heineken familie, ga ik naar kamer 1. Mezelf opfrissen, een douche en andere kleren aan. Dan loop ik naar de plaatselijke winkel. Het assortiment is niet om naar huis te schrijven, ik koop wat tomaten en twee worsten en met een broodje wat ik nog heb, is dat mijn maaltijd voor vanavond. Morgenochtend kan ik weer ontbijten. Morgenavond ben ik Grossenhain, daar zijn restaurants voldoende aanwezig zag ik en zelfs supermarkten (Netto/Aldi/Lidl). De keuze is reuze.

Het wordt wat saai maar ook vandaag was het prima wandelweer. De temperatuur tussen de 14- en 18gr en volop zonneschijn🌞. De etappe was goed te doen ondanks een paar van die kleine kuitenbrekende klimmetjes. Ik heb gelopen van Schwosdorf naar Tauscha, 18km en een beetje in ongeveer 3,5 uur. De eigenaar van het pension wist mij te vertellen dat ik nu op km 107 ben. Volgens mijn eigen administratie heb ik al 115km gelopen. Dat gaat dus wel redelijk snel zo.

Maar morgen gaat het weer verder. Na het schrijven van m’n blog even lekker niets doen. Ik sluit af met de quote van de dag: “Groei begint waar je comfortzone eindigt”. Laat ik tegen dat gevoel nu al een paar keer aangelopen zijn de afgelopen dagen……

Gistermiddag aangekomen in Crostwitz in de ‘Pilgerherberge’. Een doorgangshuis voor wandelaars op de Via Regia (Ökumenischen Pilgerweg). Per jaar blijven gemiddeld zo’n 350 wandelaars in de Pilgerherberge slapen, veel meer wandelaars maken er een rustplaats van en lopen weer verder na een kop koffie/thee met een plak cake erbij. De organisatie is handen van twee vrouwen Monika (eigenaar van het huis) en Maria (de bedrijfsleider). Zij worden ondersteund door vrijwilligers die de opvang/verzorging van de wandelaars op zich nemen, voor 14d of een maand. Zo iemand noemt zich ‘hospitalero’ een begrip afgeleid van de Spaanse Camino.

Na het eten van een eenvoudige maaltijd werd er gisteravond nog lang doorgepraat. Iedereen kon vertellen waar hij vandaan kwam en wat hij/zij had gedaan. Aan het einde van de avond ging bij allemaal het lichtje wel uit en werd er geslapen. Vanochtend was het weer op tijd opstaan om 08:00u zaten wij aan het uitgebreide ontbijt. Aan het einde van het ontbijt nam Monika nog officieel afscheid van ons. Ieder kreeg twee ansichtkaarten en een speldje van een lindeboom, met blauw, rood, wit. Dat is het symbool van de Sorbische gemeenschap. Verder mochten we een spreuk uit een trommel trekken en die aan elkaar voorlezen. Ik zal die van mij aan het eind van de blog opnemen.

Na 09:00u werd het afscheid serieus. Er kon betaald worden, daarna wilde Monika ons nog op de foto zetten en een zegen voor onderweg meegeven.

Na het uitspreken van de zegen van St. Patrick gingen wij op weg. De eersten moesten na 5m al stoppen om te roken. Ik ben doorgelopen richting Kamenz, een wat grotere stad op ongeveer 15km afstand. De route ging vandaag grotendeels over landwegen, tussen de velden door. In Panschwitz liep een deel van de route over het terrein van het klooster St. Marienstern. Ook daar slapen veel wandelaars. Ik vond het wat minder aantrekkelijk bij de nonnen.

Kort voor Kamenz (6km) heb ik voor de eerste keer gepauzeerd. Een bak koffie en weer verder. De weg naar Kamenz ging over recent aangelegde voet- en fietspaden. Kort voor het centrum van Kamenz was het weer klimmen geblazen eerst een behoorlijke heuvel en toen nog een steile trap om in het hoger gelegen centrum te komen. Op het centrale marktplein heb ik nog een keer gerust van het klimmen met een broodje en koffie. Toen ik weer wat bij gekomen was ging de route verder, de stad uit richting de Lessingturm. Om daar te komen lag er een hele klim in het verschiet. Het ‘kopje van Bloemendaal’ was er niets bij. Tjonge jonge jonge, ik kom terug als een berggeit. Boven gekomen moest ik toch wel even bijkomen op een bankje.

Toe ik was bijgekomen kon ik mij opmaken voor het slotakkoord van deze dag nog ongeveer 5km naar het dorpje Schwosdorf. Daar ga ik overnachten in een andere Pilgerherberg. Duidelijk was wel dat het beste er op zat vandaag. De laatste km’s gingen moeizaam. Bij een blokhut 1,5km voor Schwosdorf nog even de zak afgedaan en water gedronken. Toen ging het wel weer, nieuwe energie. Je weet dat je er bijna bent. Bij de Pilgerherberg aangekomen moest ik bellen. Ik kreeg wat aanwijzingen en kan met de sleutel naar binnen. Toch wat vreemd, je komt aan in een leeg huis kan een slaapkamer uitzoeken en verder je eigen ding doen. Voor mij eerst douchen en een wasje. Di hang nu lekker te drogen.

In deze Pilgerherberg is het in ieder geval qua drinken goed geregeld. Je kan thee/koffie maken, er is bier/wijn in dusdanige mate aanwezig dat je er in kan baden. Verder is het mogelijk een maaltijd klaar te maken. Voor mij wordt het vandaag een maaltijd van droge ingrediënten, het water erop schenken en je hebt iets met pasta of rijst. Morgen kan ik hopelijk wat boodschappen doen.

Nou het is weer een aardig verhaal geworden. Het was vandaag ook in Duitsland Moederdag. Daar was in de Pilgerherberge ook aandacht voor. De vijf moeders kregen een lekker bonbon. In Duitsland is de Muttertag een familiedag. Het viel mij op dat er veel familie’s aan het wandelen waren met als afsluiting een bezoek aan het terras van een horeca-gelegenheid.

Hoe was het weer vandaag. De dag begon nevelig/bewolkt maar niet koud en wel droog. Onderweg wisselden wolken en zonneschijn elkaar af. Op een gegeven moment heb ik toch mijn sportjack uitgedaan. Dat was goed te doen. Ik ben ruim 4 uur onderweg geweest en heb vandaag in totaal 23,3 km gelopen.

Tot slot de tekst nog die ik vanochtend uit de trommel haalde: “Tu deinen Leib etwas Gutes, damit die Seele Lust hat, darin zu wohnen”. (Teresa von Avila). Vrij vertaald doe iets goeds voor je lichaam, dan krijgt je ziel het verlangen daarin te leven. Ik vertaal het voor mijzelf dat als je fysieke- en geestelijke gesteldheid met elkaar in harmonie zijn dan maakt dat het leven een stuk aangenamer. Ik besef mij ook dat velen daar ongewild mee worstelen omdat het fysieke of geestelijke of beiden niet in harmonie zijn. Dat kan een hele strijd zijn.

Vanochtend bijtijds (08:00u) op pad gegaan. De start had beter gekund, ik liep weer het dorp Baschütz in maar dat was de verkeerde kant op. Dus omdraaien en opnieuw starten. Volgens de route beschrijving wordt het de dag van de asfaltweg. En dat klopte wel. Rustige Kreisstrassen dus dat was niet echt een probleem. Na iets meer dan 7km lopen kom ik aan in Bautzen. Een stad die ligt aan de grens met Tsjechië. Ik ben wel vaker door deze stad heen gereden in het verleden. In de buitenwijken van Bautzen passeer ik een paar supermarkten. Bij de Netto besluit ik een broodje voor onderweg te kopen. Na Bautzen bijna gepasseerd te hebben toch nog weer een rondje om de kerk. Komoot geeft aan dat ik via een trap het oude stadscentrum van Bautzen in moet lopen. Ik volg dat maar.

Boven aangekomen ben ik echt in de oude burcht van Bautzen.

De route brengt me daar echter niet verder en na een paar maal heen en weer lopen wordt het mij duidelijk dat ik weer terug moet. De trap af en dan verder.

Kort voor ik Bautzen verlaat kijk ik nog even achterom een paar mooie plaatjes van de oude burcht.

Ik loop nog een stuk verder en kort voordat ik onder de Autobahn 4 doorloop stop ik voor de tweede kop koffie. Was wel even nodig want ik heb al weer de nodige heuvels overwonnen. Ik loop verder over de asfaltwegen.

Kort voor het passeren van een millenium standbeeld haal ik twee andere lopers in. Bij dat standbeeld ga ik wat langer pauzeren want ik ben eigenlijk best op wel opgeschoten.

Na zo’n 45m besluit ik om weer verder te gaan. Inmiddels zijn er nog twee wandelaars bijgekomen. Voor het eerst loop ik een heel stuk over een landweg. Kort voor het dorpje Storcha wordt het weer asfalt en valt ook weer het nodige te klimmen. Maar met een slok water na een klim is dat goed te doen. Kort voor Crostwitz een stuk over een landweg en een pad door het gras. In Crostwitz aangekomen is het richting de Kirchberg weer klimmen. Dan naar beneden en dan kom je bij de Pilger-Oase.

Hier zal ik vannacht slapen. De kamer rechtsboven. De ontvangst door Monika en Albino is allerhartelijkst. Eerst koffie met kuchen. Dan druppelen ook de wandelaars binnen die ik vandaag al eerder heb gezien. Twee daarvan blijven ook in de Pilgerherberg slapen. Na de nodige koffie ga ik mijn kamer inrichten en douchen. Lekker fris begin ik dan met het bellen van Jos, overnachting regelen voor morgen en het schrijven van mijn blog.

De omgeving waar ik gisteren en vandaag doorheen ben gelopen heeft een bewogen historie. Het gebied heet de Lausitz en daar woont al 1500j een volk met slavische herkomst de Sorben (ook wel Wenden- of Elbe slaven genoemd) met hun eigen spraak dat te linken is aan de Poolse- of Tsjechische taal. Die eigenheid zie je terug op de tweetalige plaatsnaamborden. Net zo als dat bij ons in Friesland ook zo is. Kortom een volk met een eigen taal en cultuur, die als minderheid te boek staat. De eigen volkscultuur komt steeds meer en meer onder druk te staan. Daarnaast is de Lausitz een gebied waar in de loop der eeuwen, in meerdere oorlogen, grote veldslagen zijn uitgevochten. In het begin van de 19e eeuw heeft Napoleon, op weg naar- of van Rusland, hier meerdere gevechten geleverd. Zo af en toe is daar langs de route iets van terug te zien.

Vanavond wordt er warm eten voor ons gekookt door Albino. Hij komt uit Stuttgart en is van Portugese afkomst maar woont al 50j in Duitsland. Hij is een vrijwilliger die een maand zorgt dat het de voorbijkomende Pelgrims aan niet ontbreekt. Dat doet hij formidabel.

Het weer vandaag was goed om te wandelen niet te koud en niet te warm, zo tussen de 12- en 14gr. Het was grotendeels een bewolkte dag met af een toe een zonnetje.

Nou morgen zal dat verhaal wel verder gaan. Ik sluit af met de quote van de dag: “Als je troebel water met rust laat, wordt het vanzelf helder.”

Vanochtend iets vroeger opstaan. Als ik naar buiten ga is te zien dat de nacht koud is geweest. Er ligt rijp op het gras en de ruiten van de auto’s zijn bevroren. Het ontbijt is klaargezet om 7:30u. De tafel is gedekt in de kelder bij Frau König. Samen met nog een gast is dat de tweede ronde. De eerste gasten (werklui) zaten om 06:00u al te ontbijten. Een ontbijt waar je niets aan te kort komt en deze keer met koffie en een eitje. Nog een broodje klaargemaakt voor onderweg. Frau König (81jr) zat vol verhalen over haar twee zoons en over de DDR-tijd. Haar man Klaus is kort na zijn pensioen op 66j leeftijd overleden. Toch bijzonder als mensen zo hun levensverhaal aan voorbijgangers zoals ik vertellen.

Rond 08:30u wordt het tijd om op te stappen. De volgende etappe ligt voor me en ik ben benieuwd wat de dag van vandaag zal brengen.

Tot aan Weissenberg gaat de wandeling door de velden. Kort na Weissenberg verandert de omgeving en ga ik een natuurgebied in het Grödlitzer Skala. Een wat heuvelachtig bosgebied waar ik een aantal kilometers langs het Lobauer wasser (riviertje) loop.

Over deze brug gaan vele verhalen. Hij zou smal zijn en geen leuning hebben. Het viel dus wel mee. Wat niet meeviel was de wandeling langs het riviertje. Het pad was afwisselend goed/slecht begaanbaar. Met slecht begaanbaar, bedoel ik hoogteverschillen, versmallingen, grote boomwortels en zelfs het passeren van omgevallen bomen. Uiteindelijk houdt dat allemaal op en dan loop je over een grasweide een liefelijk dorpje in. Maar dan…..

Het laatste deel van de etappe is een afwisseling van velden en bossen. Licht heuvelachtig. Soms is de ondergrond gras en daar ben ik toch geen fan van. De wandelstokken doen het daar niet goed op.

Het slot van de etappe (6km) loopt parallel langs de spoorlijn van Dresden naar Görlitz. Tot aan Kubschütz heb ik de spoordijk aan mijn linkerhand. In Kubschütz aangekomen is het nog 1km naar het overnachtingsadres in Baschütz. Ik heb een kamer geboekt in een Reiterhof. Tegen 15:00u ben ik daar. Beneden staan de paarden en is een binnenbad, boven een aantal kamers. Na het afdoen van mijn rugzak kan ik eigenlijk gelijk doorlopen naar mijn kamer.

Ik heb vandaag tussen Melaune en Baschütz 25,3km gelopen. Dat merk ik wel aan mijn voeten. Geen blaren maar toch….. Met een nachtje rust moet dat weer OK zijn. Het was vandaag een zonnige dag, eerst een koude start maar later kon ik toch mijn sportjack uitdoen. Temperatuur vandaag tussen de 8- en 15gr. Kortom het wandelweer is en blijft goed ook als ik naar de vooruitzichten kijk voor de komende dagen.

Vandaag meerdere lopers gezien. Dat begon al bij het ontbijt, een vrouw uit Dresden die 4 etappes loopt t/m zondag. De drie anderen ben ik gepasseerd en dan volstaat een groet.

Het lopen is voor mij zo ontdek ik nu bij wat zwaardere inspanning vooral een fysiek proces. Het gaat er toch vooral om de ene voet voor de andere te krijgen. Het gewicht van de rugzak brengt dan wel een aantal beperkingen met zich mee. Het heeft invloed op de wandelsnelheid en de afstand die nog comfortabel aanvoelt. Als je dan na zo een dag wandelen lekker onder een warme douche staat en het zweet afspoelt, dan is er ook tijd om de gedachten wat te laten gaan.

De overnachting voor morgen is geregeld in Crostwitz (Pilgerherberg) en ja daar is een warme maaltijd + ontbijt bij inbegrepen. Vanavond staat er brood met worst op het menu. Met een kopje koffie. Die koffiezakjes gaan wel hard. Dat is waarschijnlijk mijn eerste aankoop zodra ik een supermarkt tegenkom. Wat dat betreft, winkels in de dorpjes op het platteland van Duitsland (Sachsen) zijn er haast niet. De inwoners moeten daarvoor naar de grotere steden. Verschraling noem je dat.

Dat was het voor vandaag. Morgen weer verder. De quote van de dag: “Het leven is niet wachten tot de storm voorbij is, maar leren dansen in de regen.”

Vanmorgen was ik bijtijds wakker vanwege de lichtinval in mijn kamer. Dit kwam wel goed uit want mijn hele rugzak moest weer opnieuw gepakt worden. Om 08:00u stond het ontbijt klaar in de ontbijtzaal. Er was keurig een tafel gedekt met broodjes, beleg, yoghurtje en water/j’us. Helaas geen koffie aanwezig dus werd het een kopje thee bij het ontbijt.

Na het ontbijt was ik snel klaar om te vertrekken. Rugtas en naar buiten.

Het begin van de route is via de kortste weg de stad uit. Maak van de wandelaar geen spoorzoeker is mijn stelling. Helaas waren er zeker in het begin van de etappe van die momentjes, hoe moet ik hier verder. Iets verderop in het dorpje Ebersbach was er weer een -rondje om de kerk-moment. Twee keer het dorpje rond want een bordje stond op een voor mij onlogisch punt. Ook de Komoot-app waarin ik de route digitaal heb opgeslagen had hier moeite mee. Na het juiste bordje gevonden te hebben ging de tocht weer verder. De Komoot-app is eigenlijk wel een uitkomst. De app kondigt, via de telefoon, de richtingsverandering aan. Dat klopte vrijwel altijd met de bordjes langs de kant. Een OK hulpmiddel!

Ik had in de informatie gelezen dat het een zware etappe zou zijn. Ik dacht dat het zou liggen aan de afstand van iets meer dan 30km. Dat probleem had ik getackeld, ik zou eerder een overnachtingsadres aandoen. Maar het probleem zat ook nog ergens anders, nl. de hoogtemeters. Die had ik niet echt gecheckt.

Kortom er waren een flink aantal stukken bergie op en ook weer bergie af natuurlijk. Maar dat bergie op (tot 400m) da’s wel een ding met een (zware) rugzak. Zelfs moest ik af en toe even stoppen in de aanloop bergie op.

Vandaag het eerste stuk relatief veel door bos gelopen. Het laatste stuk van de etappe (6 km) ging door weilanden en door dorpjes. Rond 15:00u kwam ik aan op mijn eindbestemming vandaag. Het pension van Frau König in Vierkirchen (Melaune). Slapen doe ik vannacht in een blokhut, het toilet en de douche zijn in een naastgelegen blokhut. De blokhut waar ik slaap heeft een eigen keukentje dus koffie kan ik maken. Frau König maakt nog abendbrot en een biertje erbij. Morgenochtend verzorgt zij het ontbijt. Dat wordt vast smullen.

Vandaag 24,6 km gelopen. Het weer was afwisselend dan weer zon, dan weer wolken. De temperatuur was niet al te hoog tussen de 10- en 14 gr. Gelukkig wel een droge dag. Het was prima wandelweer. Met klimmen en dalen was het af en toe best nog wel zweten. Ik heb het rustiger aangedaan dan ik gewend ben te doen. Ik ben drie keer gestopt onderweg voor koffie, koffie+broodje en koffie. En nog een keer kort gestopt om water te drinken. Verder moest ik vandaag wel 4- of 5 keer de rugzak op en af doen. Op de een of andere manier knelde er iets af in mijn rechterarm, waardoor mijn rechterhand gevoelloos werd (onvoldoende doorbloeding). Ik vond na een aantal keren de oplossing, namelijk de rugzak wat hoger op de rug. Fysiek dus een pittige uitdaging vandaag. Ik pas de komende dagen mijn schema aan op max. 25k per dag. Dat kan ik goed aan. Als het wat tegenzit zo als al op zo’n eerste dag, dan borrelen de vragen al op: waar ben ik aan begonnen? en ga ik dit wel volhouden? Dat zijn echt van die onderweg vragen. Op het moment dat je weer in rust bent dan overheerst het gevoel dat het prima is gegaan. Nu ik eigenlijk geen planning heb waar ik mij aan vasthoudt kan ik daar vrij makkelijk in schakelen. Met wat zoeken op internet kon ik ook zo een slaapadres voor morgen vinden, die binnen mijn gestelde range ligt.

Dat was het weer voor vandaag. Morgen weer verder. Ik sluit af met de quote van vandaag: ‘De grootste reis is de afstand tussen het hoofd en hart’. Hoe waar is dat maar weer gebleken vandaag.

Na ruim 8 maanden ben ik weer terug in Görlitz (Duitsland). Morgen (8-5) ga ik starten met de eerste etappe van ‘Der Ökumenische Pilgerweg’. Als ik dit schrijf ben ik inmiddels aangekomen op mijn overnachtingtingsadres in Görlitz. Daar aan vooraf gingen twee reisdagen. Eerst (6-5) met auto naar ons vertrouwde onderkomen in Bad Liebenstein.

Vanochtend (7-5) samen met Jos in de auto naar het hauptbahnhof in Erfurt gereden. Daar ben ik alleen verder gegaan met de trein naar Görlitz, via Leipzig en Dresden. Vanaf Erfurt reisde ik met een luxe trein (ICE), een soort hogesnelheidstrein. En vanaf Dresden was het een regionale trein (R), dat was nog een ouderwets dieselboemeltje. Al met al tussen Leipzig en Dresden dik 1,5u vertraging opgelopen i.v.m. werkzaamheden aan het spoor. Dus in Duitsland kunnen ze er ook wat van. Ook hier veel kritiek op de Deutsche Bahn (Duitse NS).

Ik overnacht vannacht in een gebouw met een historie. Het gebouw is in 1660 herbouwd en is nu in het bezit van de Diakonie/Stadmissie.

Ik heb daar, op de bovenste verdieping, een eenvoudige kamer met bed/wastafel. Er is een aparte douche en toilet. Meer is ook niet nodig…….

Nu ben ik klaar voor nog een rondje door het stadscentrum lopen. Ik loop richting de brug over de Neisse om de start van de Pilgerweg te vinden. Nu lukte dat prima.

Na het rondje centrum stop ik bij een Grieks restaurant om te eten. Griekenland is mijn tweede favoriete land. Na het eten loop ik rustig terug naar het overnachtingsadres. Dan is er nog tijd over om te ‘chillen’. Ik maak deze blog af en dan is er zelfs nog tijd voor Nederlands nieuws en Nieuwsuur op de iPad.

Het weer was vandaag prima. Niet te warm, niet te koud, zo’n 15gr met een zonnetje/wolken. Dat is goed wandelweer dus daar teken ik voor de komende dagen.

Al met al het is zover. Görlitz bereikt. Tegen opnieuw starten heb ik best wel een tijdje tegenaan zitten hikken. Had zelfs vanochtend een wat onbestemd en gespannen gevoel. Dat komt waarschijnlijk door het onbekende een sprong in het diepe. Maar nu ik hier ben heb ik het gevoel dat lichaam/geest er klaar voor zijn. De benodigde rust is er en het avontuur kan van start gaan. Ik probeer mijn verwachtingen over het zou moeten zijn maar los te laten.

Morgenochtend om 08:00 uur wordt er een ontbijt geserveerd met koffie! Daarna ga ik snel op stap. Ik heb al weer een overnachtingsadres in een pension. Dus morgen verder…….