Ik ben zo’n beetje aan het einde van deze blogserie over mijn wandelavonturen over de Ökumenischen Pilgerweg. Ik sluit vandaag niet af met een wandelverhaal. Waarom heet deze blog dan Alt59? Alt59 staat voor het leesteken ‘;’. Het is geen punt dat zou een definitief einde, van deze blog of het wandelen, zijn. Het is een punt komma. Aan de ene kant het einde van deze periode waarin ik tussen 8- en 27 mei in het oosten van Duitsland, 14 etappes heb gelopen met een totale afstand van 286km. De andere kant is ik heb de Pilgerweg niet uitgelopen. Daar zet ik nog een komma. Ik houd de mogelijkheid open om op een later moment de openstaande etappes alsnog te lopen. Sowieso is het een komma, want ik ben zeker nog niet uitgewandeld in Nederland of daarbuiten.

Een goede opbouw van een te schrijven stuk bestaat vaak uit drie punten. Daar ga ik mij dan ook aan houden, ik sta stil bij:
– Voorbereiding
– De wandeltocht
– Voor de volgende keer

Voorbereiding
Zoals velen ben ik in de Corona-tijd begonnen met (dagelijks) wandelen. Daar is het plezier in wandelen zeker ontstaan. De plannen om langere tochten te gaan wandelen zijn gemaakt enkele maanden voordat ik ben gestopt met werken (januari 2024). De meeste kilometers in de voorbereiding heb ik gemaakt rondom huis in Almere (Flevoland). In het vlakke land dus en meestal ook zonder rugzak. Als training heb ik een week in de Achterhoek (voorjaar 2024) en Friesland (voorjaar 2025) een route gelopen. Wel veel kilometers gelopen maar of dat kwalitatief voldoende is geweest voor de afgelopen weken?

De wandeltocht
Ik had al eerder klaar gestaan in Görlitz om van start te gaan (september 2024). Op de dag van de start, met weersvooruitzicht van meer dan een week 30gr+, ben ik weer mee teruggereden naar NL. Ik hou van mooi weer maar wandelen bij 30gr+ met een rugzak was mij bij een training al een keer slecht bekomen. Nu in mei 2025 was het terugkijkend prima wandelweer. Ik heb welgeteld een dag te maken gehad met regen. Wat kan ik schrijven over de route anders dan ik al heb gedaan. Wandelen in Duitsland is prima. Er is volop ruimte, bossen en platte land. Er wordt in Duitsland veel gewandeld. Je komt overal buiten de steden/dorpen uitgezette wandelroutes tegen. Inzoomend op de Pilgerweg. In de voorbereiding had ik dat wel gezien maar veel etappes waren voor mij aan de lange kant, nl. 25km+. Daarnaast waren de etappes ook aan de pittige kant (Komootapp: zwaar). Dat heeft vooral te maken met afstand, te overwinnen hoogtemeters (klimmen) en ondergrond van de paden (boomwortels/losse stenen). Dat maakt het lopen met een volle rugzak tot een uitdaging. Dat was het voor mij zeker. Een ander punt als je alleen loopt is het onderweg stil en op de overnachtingslokaties ben je dan ook meestal alleen. Mede-wandelaars op de route heb ik maar enkele keren ontmoet. Omdat de route grotendeels het platteland van het oosten van Duitsland bestrijkt merkte ik dat elke dag een warme maaltijd kunnen nuttigen geen vanzelfsprekenheid was. Ook het kopen van eten onderweg was niet iedere dag mogelijk. Daar ben ik in de voorbereiding ook wel iets te makkelijk overheen gestapt. Voor de duidelijkheid ik ben niet verhongerd of zo maar na een pittige wandeling is ook het belangrijk aangesproken energie/reserves weer aan te vullen. Dat is er wel een aantal malen bij ingeschoten. Ik sluit af met een positieve conclusie: het is een prachtige wandelroute waar ik echt van natuur, landschap en omgeving heb genoten. Een mooi avontuur.

Voor de volgende keer
Dat zijn de verbeterpunten voor mijzelf.
– Gewicht rugzak naar beneden brengen
Achteraf bezien had ik teveel kleding mee en dat weegt behoorlijk. Voor de volgende keer breng ik dat met 2/3 terug. Ik heb nu steeds na een paar dagen mijn gedragen kleding/sokken/ondergoed kunnen wassen en drogen. Dat is voor een tocht in dit jaargetijde voldoende eventueel met een reserveset.
– Training
Naast het maken van voldoende kilometers vooraf betekent het wandelen in een land als Duitsland veelal dat je in het landschap meer hoogtemeters moet overwinnen dan in NL. Dat vraagt extra training want klimmen en dalen betekent (extra) belasting van de beenspieren in het algemeen, maar specifiek ook van knieën en scheenbenen.
– Verzorging
Voor het aanvullen van energie/reserves is natuurlijk het op orde houden van de vochtbalans van belang maar ook eten onderweg is van belang. Zeker in een omgeving waar winkels/restaurants schaars zijn. Ik had nu ter vervanging van een avondmaaltijd een vriesgedroogde maaltijd mee. Dat moeten er dus een aantal meer zijn.
– Wandelritme
Ik ben nu gestart met de eerste 6 dagen achter elkaar te lopen voordat ik een dag rust nam. Dat is misschien toch teveel van het goede. Zeker bij het iedere dag leveren van een behoorlijke inspanning is een andere interval (actie/rust) verstandiger. Los daarvan, ik heb nu de etappes in mijn eentje gelopen. Dat was een bewuste keus of ik dat nog een keer zo zou doen……..?

Al met al deze ervaringen hebben mij nog niet laten afkicken van het wandelen. Gisteren (30-05) nog een mooie wandeling gemaakt door het slotpark van Schloss Altenstein. Dat slot ligt net buiten Bad Liebenstein.

Vanochtend hebben we nog een rondje om Bad Liebenstein gelopen. Prachtig weer en aangename temperatuur, bijna zomers. Daarmee is ook bijna het einde van een vrije periode in zicht. Morgen weer terug naar NL.

Op mijn zoektocht naar een passende quote bij het afsluiten van deze blog kwam ik de volgende foto tegen. Dat pas ik dan in ieder geval maar op mijzelf toe als het om wandelen en actief blijven gaat…….