semitae novae

(30-6-2024 t/m 3-7-2024)

30 juni 2024

Traviata – Fiskardo (55km) /Vasiliki – Igoumenitsa (146km)

Op zondagochtend 30/6 verlaten wij na drie mooie weken Mimoza apartments. Wij zullen nog vaak terugdenken aan het prachtige weer de afgelopen weken met constante temperaturen van 30+ en dan die heerlijke lange- en warme zomeravonden op het grote dakterras. Eigenlijk hebben wij de afgelopen drie weken alleen maar buiten doorgebracht en dat is iets wat we zeker gaan missen.

We vertrekken om 08:45u  bij het appartement. Onze ferry vertrekt om 11:30u vanuit Fiskardo, een havenplaatsje in het Noorden van Kefalonia. Wij zijn misschien wat aan de vroege kant, maar willen ons ook niet laten verrassen omdat we afgelopen week al een mailtje van de ‘agent’ hadden gekregen om vanwege de te verwachte drukte een eerdere ferry teug naar Lefkada (Lefkas) te nemen. Dat vonden we wat al te vroeg en lieten de reservering op 11:30u staan

Na ruim een uur rijden zijn wij rond 10:00u  in Fiskardo bij de haven. Het is inderdaad een drukte van je welste en op z’n Grieks dus heerlijk chaotisch. Bij de ferry-stoep is weinig parkeerplek dus alle auto’s staan langs de sterk dalende weg geparkeerd. Ook ik parkeer en loop naar de kiosk waar al een rij mensen staat de wachten en kaartjes probeert te bemachtigen voor een ferry die al aan het inschepen is. Het is de ferry die wij hebben gereserveerd, die is nog onderweg. Als ik aan de beurt ben lever ik m’n voucher in en krijg de tickets met de mededeling dat er om 11:30u ingecheckt kan gaan worden. Ik zoek een strategisch parkeerplekje in de buurt van de ferry-stoep. Wij hebben dan nog alle tijd om een rondje rond de haven van Fiskardo te maken. De zon schijnt flink en de temperatuur is al zeker 30+. Fiskardo is echt zo’n leuk Grieks havenplaatsje waar wij jaren geleden ook al eens waren. Toen was het nog echt Grieks. Nu is het gekaapt door vele toeristen, waaronder de eigenaren van luxueuze motor- en zeilboten. Je kijkt je ogen uit, daar niet van……. Na ons rondje is de ferry er nog niet en die laat ook wat langer op zich wachten. Tijdens het wachten ontvouwt zich voor de beschouwer een prachtig schouwspel. Want het werd vrij snel chaotisch met vele auto’s en mensen die haastig tickets wilde bemachtigen en verkeerd geparkeerd staande auto’s. Het ontaarde zich eerst in een verbaal steekspel tussen omstanders en een taxichauffeur die zijn gereserveerde taxiplek claimde maar daar niet bij kon. Er stond een wat grotere bus geparkeerd die echt geen kant uit kon. Nog koddiger werd het toen de Griekse haven-en grenspolitie erbij kwam. Twee vrouw/man sterk moesten orde in de chaos gaan scheppen. De jonge vrouwelijke collega liet zich nog het meest gelden met driftige gebaren en het druk hanteren van de ‘politiefluit’. Die werd gebruikt om bestuurders die op de ferry-stoep geparkeerd stonden te manen hun auto’s weg te halen. Maar ja het vele fluiten bracht niet de oplossing, de auto’s bleven staan. Het waren huurauto’s dus er werd kennelijk gepoogd te bellen met de verhuurmaatschappijen, waarvan de telefoonnummers op de auto’s stonden. Er werd lang gebeld, de auto’s bleven staan. Ondertussen nog wat ruzie maken met motorrijders (doe dat niet!) die weg moesten maar echt niet in de weg stonden. Het werd iets van een ‘bitchfight’ met woorden tussen een vrouwelijke motorrijdster en vrouwelijke agent. De ferry was nu echt in aantocht en kondigde zich aan met de scheepshoorn. Als laatste optie werden de kentekenplaten van de auto’s afgeschroefd en triomfantelijk onder de arm verzameld. De auto’s bleven staan. Er was dus enige overlast bij het afrijden van de aankomende auto’s en het duurde dan ook allemaal wat langer dan normaal. Uiteindelijk waren wij aan de beurt om in te schepen. Na het laden van een kleine 50 auto’s staken wij een uurtje later dan gepland van wal en werd de steven gewend naar Vasilikis (Lefkas). Ruim een uurtje varen.

Na het ontschepen en parkeren van de auto zaten wij rond 13:30u in het haventje van Vasilikis aan de cappuccino. Nog even een Grieks nageniet momentje. Rond 14:00u zijn we opgestapt om op weg te gaan naar de laatste stop in Griekenland. We gingen op weg naar Igoumenitsa (Noord-Griekenland) zo’n kleine 2,5u rijden. Dat verliep zonder vertragingen. Bijna op de minuut van de routeplanner stonden wij, tegen 16:30u, bij de haven van Igoumenitsa. Dat was ruim op tijd want we konden pas vanaf 19:30u inchecken voor de nachtferry. We reden richting centrum en vonden langs de boulevard een restaurantje. Daar bestelden wij ons traditioneel menu bij vertrek uit Griekenland. De bekende Griekse salade met Kalamaria en patat.

Na het eten was er nog tijd om een rondje te wandelen langs de boulevard en de zee, maar verkoeling bracht dit niet. Dan tegen 19:00u rijden wij richting de internationale ferryterminal. Bij de toegangspoort bleek dat er eerst instapkaarten opgehaald moesten worden in een ander gebouw. Die hadden wij vlot in ons bezit. Jos moest daar als passagier alleen verder door de security en ik moest met mijn auto terug naar de toegangspoort. Daar was een controle op ticket en kofferbak van de auto die in handen was van weinig vriendelijk bewakingspersoneel. Ik kon doorrijden naar Dock 7 en vond daar Jos weer terug. Onze boot van Grimaldi Lines (Venezia) was daar al aan het ontschepen. Een eindeloze stroom aan vrachtwagens, trailers gemengd met de nodige personenauto’s, campers etc…. Dat ontschepen heeft zeker 1,5 uur geduurd.

Toen waren wij aan de beurt om in te schepen eerst de vrachtwagens en daarna de personenauto’s etc…. Wij kwamen terecht op een bovendek, dat uiteindelijk helemaal niet vol kwam.

Eenmaal aan boord konden wij eerst naar onze hut, met twee keurig opgemaakte bedden en daar onze handbagage achter laten. Toen werd het tijd om de ferry te verkennen. Restaurant, winkel, bar en toen op het bovendek een ijskoud tapbiertje voor twee. Lekker genieten op een bankje bij de ondergaande zon op een ferry die zich gereed maakt voor vertrek.

Tegen 21:30u is het zover, de trossen zijn los gegooid en langzaam vertrekken wij uit Igoumenitsa. Wij maken ons (moeizaam!) los van het vaste land van Griekenland en gaan op weg naar Ancona in Italië. Na verloop van tijd zien we aan onze linkerkant de vele lichtjes van Corfu-stad waarna het snel donker wordt om ons heen. Het wordt tijd om naar onze hut te gaan en nog een glas wijn te drinken en de dag nog even door te nemen. Dan is het ook tijd om te gaan slapen…….en morgen verder. 

1 juli 2024

Igoumenitsa – Ancona (469,9 zeemijl = 870,2km)

Ancona-Chiaravalle (28km)

Vannacht met het geluid van stampende scheepmachines in slaap gevallen. Deze ochtend met hetzelfde geluid weer wakker geworden. Dan schuif je de gordijnen van je cabine open en wat zie je dan? Alleen maar zee, geen land in zicht…….. Op googlemaps kijken om te zien waar je ongeveer op zee bent. Uh.. nee hoor op zee staan geen 5g masten. WiFi aan boord kan tegen kosten maar ook zeer beperkt en niet voluit surfen. Dat laten we dan maar zitten. De prognose is dat de Venezia tegen 17:00u de haven van Ancona binnen zal lopen. Na het wakker worden zijn wij gaan ontbijten en daarna even een rondje op de boot gelopen. Er staat een flinke wind aan dek en dat nodigt niet uit om daar te gaan zitten. Al snel kwamen wij toen binnen terecht in een lounge waar in ieder geval goede cappuccino te krijgen is. De rest van de dag is het lezen, puzzelen, lezen en weer puzzelen en na enige tijd ter afwisseling de benen strekken. Aan het eind van de middag komt (eindelijk….) Ancona in zicht, met daarboven een behoorlijk wolkendek.

Al met al duurt het nog wel even voordat de Venezia, een ferry van behoorlijke omvang, op haar plaats ligt. De ferryhaven meert aan in het centrum van de stad. De ontscheping gaat eigenlijk best wel vlot en voor wij het wisten zijn wij op weg naar Chiaravalle zo’n 30km buiten Ancona.

Tegen 18:15 uur rijden we het terrein op van ons overnachtingsadres ‘Casale del Gufo’. Prachtig landelijk gelegen tussen de velden met zonnebloemen. De kokkin ging gelijk aan de slag om voor ons een lekker maal te bereiden. Wat afspraken over het ontbijt morgenvroeg en dan wordt het tijd om ons op te frissen en te dineren.

Morgen gaan wij weer verder en eindigt de reis ergens in Zuid-Duitsland in de buurt van Neurenberg. Wordt vervolgd……..

2 juli 2024

Chiaravalle – Hilpoltstein (886km)

Soms vind je een pareltje als overnachtingsadres dit is er één! In Casale del Gulfo voelden wij ons echt thuis. Een en al vriendelijkheid van de eigenaresse, haar vader en broer. Vanochtend vroeg worden wij verwend met een lekker ontbijtje en overheerlijke cappuccino/american coffee.

Om 07:30 zitten wij in de auto en gaan op pad naar Hilpoltstein in Zuid-Duitsland. Maar voor het oprijden van de Autostrada, moet er iets van het zonnetje meegenomen worden…….

Inderdaad prachtige zonnebloemen. Ik word daar altijd vrolijk van en hier in Italië heb je nog velden vol van. Dat moet vastgelegd worden. Dan na ongeveer een kwartiertje rijden draaien wij de Autostrada op, voor een dagje asfalt. Langs Bologna, Verona, Gardameer, Bolzano en Zuid-Tirol in Italië. Over de Brenner Oostenrijk in en langs Innsbruck en Kufstein.

Dan rijden we Duitsland in, richting München. Rond München passeren wij ook nog de voetbalarena, waar Nederland later op de avond tegen Roemenië speelt. Na München gaat het richting Nürnberg. Rond 18:00u zijn wij op het overnachtingsadres Sindersdorfer Hof in Hilpoltstein.

Een rustig gelegen Gasthof waar wij eigenlijk meteen kunnen aanschuiven voor het avondeten. Een overheerlijke schnitzel met een goed glas wijn dat gaat er na zo’n dag sturen wel in. We lopen nog een rondje door het dorp en gaan dan werken aan ons verhaaltje of blog. Morgen gaat de reis verder naar Nederland. Dus morgen verder………

3 juli 2024

Hilpoltstein – Almere (684km)

De 31e dag van mijn reis is aangebroken. Vandaag rijden wij weer terug naar Nederland. Na een degelijk Duits ontbijt vertrekken wij tegen 08:00u vanuit Hilpoltstein. Onderweg zijn de omstandigheden niet optimaal qua verkeer (veel wegopbrekingen en de nodige files), weer (hoosbuien tussen Bonn en Keulen) en buitentemperatuur (van 31- naar 12 graden). We proberen de positieve kant er maar van in te zien. We komen beetje bij beetje een stukje dichter bij Nederland.

Tegen 14:00u zijn we op Nederlands grondgebied. Eerst nog een bezoekje aan een grensplaatsje waar wij iets willen bekijken.

Jammer genoeg moeten wij daar onder de paraplu lopen. Toch krijgen wij een indruk. Op de parkeerplaats eten wij nog een broodje en dan gaan we toch echt op weg naar Almere. Nog zo’n 70m en ongeveer 115km over Nederlandse snelwegen en dan is het avontuur ten einde. Om 16:30 rijden wij de parkeerplaats bij het appartement op. Dan is er actie. Auto uitpakken, thuis alles weer een plekje geven en de was selecteren. Na ruim twee uur is het dan tijd om samen uit eten te gaan. We gaan naar de ‘huis’ chinees in de Muziekwijk. Er is een eind gekomen aan een mooi vakantie-avontuur. En morgen nog een korte terugblik…………

4 juli 2024

Het is ‘the day after’. Ik kan het niet laten om nog een keer terug te kijken door de ‘oogharen’ . De vragen die daarbij opborrelen zijn, heb ik bereikt wat ik voor ogen had en wat heeft het me gebracht. Ik had nu de tijd om een van m’n wensen, namelijk om met auto naar Griekenland te rijden werkelijkheid te laten worden. De route over land gaat door verschillende landen met ieder zijn eigenaardigheden. De route over zee is ook een belevenis. Het drukt het tempo van reizen. We zaten zo’n 20 uur op de boot en op het laatst is het mooi geweest. Ondanks dat je een relatieve snelle voorbijganger bent, krijg je op reis toch de nodige indrukken. Dus dat geeft dan perspectieven voor mogelijk nieuw te maken reizen. Met name Kroatië en Italië (Toscane en Süd Tirol) vond ik toch wel erg verrassend.

De reis heeft me ook iets gebracht. Het besef dat ik in staat ben om zo’n heenreis zelfstandig te volbrengen. Dat geeft mij ook het nodige vertrouwen voor de komende wandeltochten. Daarnaast laat de terugreis ook zien dat het ook fijn is samen zo’n reis af te sluiten.

Tja….. en nu weer ‘business as usual’

En niet te vergeten……….

Een van mijn wensen was het om ooit met de motor naar Griekenland te rijden. Die motor heb ik niet meer daarom het idee omgebouwd om een keer met de auto over land naar Griekenland te rijden. Daarom ben ik op 3 juni met de auto uit Almere vertrokken voor vakantie op Kefalonia, één van de Ionische eilanden. In deze blog schrijf ik iets over mijn ervaringen van de autotrip naar Griekenland. De route die ik rijd gaat via Duitsland, Oostenrijk, Slovenië, Kroatië, Servië en Noord-Macedonië. In totaal is het iets meer als 2.800 kilometer waarover ik 5 dagen denk te doen. De laatste dag rijd ik samen met Jos die ik dan in Thessaloniki van het vliegveld heb opgepikt.

Dag 1 (3 juni)

Route Almere-Passau (Dld) – 863km

Ik vertrek thuis rond 08:30. Bij vertrek voel ik de nodige spanning in mijn lijf. Dat zal te maken hebben met het op weg gaan naar het onbekende. Hoewel de route, van vandaag, mij niet onbekend is moet ik wel de afstand alleen afleggen. Aan dat idee moet ik wennen. Ik ga van start en verlaat Nederland via Venlo, rijd dan via Koblenz naar Frankfurt. In Koblenz stop ik om te lunchen en een bak koffie te drinken

Na de stop rijd ik bij Frankfurt de autobahn A3 op. Het is eentonig maar deze autobahn volg ik via Wurzburg, Nürnburg en Regensburg tot aan Passau. In de buurt van Regensburg wordt het tijd om een keer te tanken en nog een keer een kop koffie te drinken. Onder Frankfurt rijd ik de deelstaat Beieren in. In het zuiden van Beieren heeft het de laatste dagen zeer veel geregend en er zijn de nodige problemen met wateroverlast. Ik overnacht in Passau, daar komen drie grote rivieren bij elkaar de Inn, Ilz en Donau. De problemen doen zich voornamelijk voor in het stroomgebied van de Donau. Ik houd dus de verkeers- en weersinformatie in de gaten om niet voor verrassingen te komen staan. Als ik rond 18:00 uur in Passau aankom zie ik dat het water in de Donau al hoog staat, maar het leidt hier nog niet tot grote problemen. In overige delen van Zuid-Beieren doet het dat al wel. De beelden op de Tagesschau (Journaal) zijn indrukwekkend. Ik slaap in een Pension dat op hoogte in de stad ligt. Ik zal dus zeker niet wegspoelen. Na het inchecken ga ik eten bij een nabijgelegen hotel. Een overheerlijke schnitzel+salade gegeten en een goed glas wijn daarbij gedronken. De verdere avond nog wat tv gekeken en op tijd naar bed. Morgen weer verder………

Dag 2 (4 juni)

Route Passau – Slavonski Brod (Kroatië) – 651km

Ik was op tijd wakker. Kennelijk het onbekende. Ik kom bij tijdens het luisteren van het Nederlandse nieuws. Daarna douchen, spullen in de auto en ontbijten in het hotel. Een compleet ontbijt hoor…… Na het nodige te hebben gegeten, de thermosfles gevuld met warm water en een paar belegde broodjes ingepakt om mee te nemen. Tegen 08:00 uur stap ik in de auto en vertrek ik uit Passau. De route geeft aan weg te rijden via de binnenstad. Al snel heb ik in de gaten dat dit kansloos is. Het verkeer in de binnenstad staat helemaal vast vanwege het hoge water in de Donau. Ik keer om een rijd via een andere kant de stad uit. Ik ben binnen 15 minuten in Oostenrijk en rijd dan over de Bundesstrasse, voor een groot deel langs de Donau, naar Linz. In Linz draai ik de snelweg op die ik in de buurt van mijn bestemming Slavonski Brod pas zal verlaten, zo’n 600 kilometer verderop dus. Ik passeer diverse grote steden zoals Graz, Lubjana, Zagreb en ga over de grenzen van Oostenrijk, Slovenië en Kroatië. Nergens is meer grenscontrole dus die passages gaan snel. Ik heb niet eerder door voormalig Joegoslavië gereisd, dat is nieuw voor mij. Voor mijn werk was ik een periode in Belgadro (Servië) maar ik ben toen niet buiten de stad geweest. Ik sla onderweg meerdere malen aan op namen op de richtingborden. Namen die in de jaren 90 van de vorige eeuw geschiedenis hebben geschreven toen Joegoslavië uit elkaar viel. Dat maakt dat het reizen in een auto meer tot de verbeelding spreekt. Naast historie die aan je voorbij trekt, bevind je je midden in het aards gewriemel. Er is veel verkeer om je heen auto’s en vrachtauto’s. De route kent, zo ervaar ik het in ieder geval, veel wegwerkzaamheden (baustelle). Het mooie van de auto is wel dat je soms het idee hebt te rijden door modelbaan landschap. Prachtig groen, afwisselend bergen, dalen en uitgebreide vlakte’s doorsnede door rivieren.

De jaren dat ik naar Griekenland ben gereisd (vanaf 1992) ging ik met het vliegtuig. Ik bedenk tijdens het rijden dat de route die ik nu over de weg rijd ook globaal de route is die het vliegtuig naar Griekenland volgt maar dan op zo’n 11 kilometer hoogte. In een vliegtuig merk je niets van dat aards gewriemel. Je kijkt dan soms, als het helder is, op z’n minst op al dat moois neer. Dat heeft ook z’n charme.

Aan het einde van deze vakantie zal ik mijn conclusie trekken waar nu mijn voorkeur ligt vliegtuig of auto.

Tegen 4 uur in de middag ben ik in het hotel in Slavonski Brod (Kroatië-HR). Na het inchecken ga ik een uurtje wandelen. Ik loop een ronde in de buurt van het hotel. Kroatië is sinds 1 juli 2013 lid van de EU en maakt sinds 1 januari 2023 deel uit van de eurozone. Tijdens mijn wandeling valt het al wel op dat lang nog niet alles uit het Joegoslavië-tijdperk is gesaneerd. Er staat nog veel vervallen industrieel erfgoed.

Terug in het hotel moet ik even het zweet afdouchen en ga dan op het terras van het hotel deze blog typen en bestel daarbij een pizza en een Kroatisch biertje. Nou morgen weer verder………

Dag 3 (5 juni)

Route Slavonski Brod – Veles (Noord Macedonië) – 664km

Vanochtend gestart met een ontbijtje in het hotel. Hierna nog wat heet water gemaakt en dan onderweg voor de 3e dag. Het weer is prima, het is droog, de zon schijnt en het is een graad of 24. Ik ben vrij snel op de snelweg en dan heb ik zo’n 6 uur te gaan. Na een paar uur rijden rijd ik Kroatië uit en Servië in. Nadat ik een eindeloze rij vrachtwagens ben gepasseerd, waar het oppassen is geblazen want de chauffeurs hiervan staan langs de vangrail en steken te pas en te onpas de rijbaan over. Het passeren van de grens gaat vlot. Aan de Servische kant een controle van het paspoort en het plaatsen van een stempel. Wat in Servië opvalt is dat rond Belgrado kunstwerken bij de snelweg (fly-overs/viaducten en bruggen) kennelijk met hulp van China zijn gebouwd. Te herkennen aan de Chinese lettertekens die erop staan. China heeft voor 13 miljard euro geïnvesteerd in de Servische infrastructuur. Overigens zijn er meer landen op de Balkan waarin China geïnvesteerd heeft, denk aan Montenegro, Albanië en Bosnië Herzegovina. Voor een land als Servië dat ook kandidaat-lid van de EU is roept dan wel de nodige vragen op. Na een paar uurtjes snelweg in Servië weer een grensovergang. Nu met Noord-Macedonië. Aan de grens is het wat drukker en de passage duurt met stilstaan en controle een klein half uurtje. Aan de Servische kant wordt m’n paspoort weer gecontroleerd en m’n kentekenbewijs moet voor de eerste keer getoond worden. Kijken of ik nog te hard gereden heb zeker………..

In Noord-Macedonië (NMK) heb ik nog zo’n 90 km voor de boeg. Tot aan Skopje verandert het landschap niet wezenlijk. Na Skopje wordt het landschap bergachtig en de snelweg smaller en er moeten diverse tunnels gepasseerd worden. In Veles verlaat ik de snelweg en vind al snel m’n hotel voor vannacht. Landelijk gelegen op een mooi terrein. Na het avondeten bel ik nog naar Nederland omdat Jos morgenmiddag naar Thessaloniki vliegt. Ze heeft de boardingpass binnen en ik zie haar morgenavond op het vliegveld. Dus morgen weer verder…….

Dag 4 (6 juni)

Route Veles – Thessaloniki (GR) – 187km

Ik kom vanochtend wat rustig op gang. Dus eerst rustig van een uitgebreid ontbijt genieten. Hierna ga ik uitchecken en nog even naar Nederland bellen. Wat laatste afspraken voor de ontmoeting op het vliegveld van Thessaloniki. Dan ga ik weer en route. Ik rijd vrij snel de snelweg op en anderhalf uur later sta ik aan de Macedonische/Griekse grens. Het duurt even voordat ik over de grens en na de grens houd ik even een koffiepauze.

Na de koffie verder Griekenland in. Eerst tol betalen en dan super strakke snelweg onder de wielen. Nou vergeet het maar het is meer een oude 3-baans weg, waar in het midden ingehaald mag worden. Dat blijft zo tot kort voor Thessaloniki. Ik heb besloten mijn dag verder door te brengen in Chalkidiki aan het strand. Ik heb geen zin in de hele dag door te brengen in een mierenhoop van mensen. Want dat is wat de miljoenenstad Thessaloniki ook is. Voor ik in Chalkidiki ben moet ik mij eerst nog door een file wurmen. Van 3 naar 1 baan en dan nog 2 banen van een oprit dus eigenlijk van 5 naar 1. Ritsen daar hebben Grieken nog nooit van gehoord. Door rijden tot het einde en dan stuur naar rechts of links en als er een auto naast rijdt, tja jammer dan. In Chalkidiki vind ik een mooi strandje waar ik de hele middag heb zitten lezen en puzzelen. Gezeten op een achtergelaten plastic stoeltje kleur ik meteen lekker bij.

Zo tegen zessen rijd ik het dorpje in en drink daar nog een overheerlijke cappuccino bij het plaatselijke koffiehuis. Ik maak nog een wandeling rond het dorpje, heerlijk dat platte land van Griekenland. De vijgenbomen dragen vrucht en dat geeft een zoetige geur. Ruim op tijd rijd ik naar het vliegveld van Thessaloniki. De vlucht uit Nederland heeft vertraging dus ik moet nog wat langer wachten en rijd naar een dorpje in de buurt om nog rustig een uurtje te kunnen lezen. Dan is het zover het vliegtuig is aantocht. Kort na de landing staat Jos in de aankomsthal. Samen gaan we nu verder. Auto van de parkeerplaats tegen 6 euro parkeerkosten. Ja die Grieken weten er ook raad mee. Schaarste (ruimte) moet betaald worden is dan het economische principe. We reden de avond tegemoet en de stad in naar ons hotel. Daar komen we tegen 10 uur aan. Lekker ff uitpuffen en morgen weer verder…..

Dag 5 (7 juni)

Route Thessaloniki – Kefalonia

Vandaag gaan wij de laatste etappe door Griekenland maken op weg naar Kefalonia. Ruim 400km en ruim 6 uur onderweg, inclusief overtocht. Vrij snel kunnen wij Thessaloniki achter ons laten. En gaan wij richting zuidwesten. Over de Egnatia Odes (Via Egnatia), deze snelweg A2 is een belangrijke Oost-West verbinding. De snelweg ligt er nu ongeveer 10 jaar en kent vele tunnels en viaducten. Ik ken ook nog de oude situatie een 2-baansweg door de bergen. Dan is dit wel prettiger en vooral sneller.

Oh ja en in Noord-Griekenland wordt gewaarschuwd langs de snelweg voor…..

………overstekende beren. Tot aan Ioannina zullen wij deze borden regelmatig zien. De bijbehorende beren bleven zoals het hoort diep in de uitgebreide wouden verscholen. Na Ioannina slaan wij af en rijden verder de over Ionia Odos (A5) in de richting van Preveza. Kort voor Preveza verlaten wij de snelweg en gaan binnendoor richting van Lefkas (Lefkada).

Lefkas is een schiereiland en alleen toegankelijk via een mobiele brug, met een metalen wegdek. Max. snelheid is daar 10km p/u en dan nog schud je alle kanten op. Wij rijden richting Nydri en Vasiliki. In Nydri nog een tussenstop ingepland om de tickets voor de boot naar Kefalonia te kopen. Dat werd nog een heel gezoek en gebel. Op internet thuis al uitgezocht het ticketoffice zat langs de rondweg in Nydri. Het ticketoffice snel gevonden, maar bleek een houten hokje te zijn. Niet meer in gebruik was de conclusie. Toen maar gebeld en het ticketoffice zat nu aan de haven. Ook met de gegeven telefonische omschrijving werd het een hele zoektocht. Ja hoor, het laatste winkeltje aan de andere kant van de haven gezien vanuit de plek waar wij de start met lopen maakten.

Met de tickets op zak teruggelopen naar de auto en het laatste stukje Lefkada (40km) gereden naar Vasiliki. In Vasiliki zijn wij aan de haven een hapje gaan eten voor wij aan boord van de boot gingen.

Na zo’n maaltijd kan je wel weer vooruit. Dan is het tijd om naar de boot te gaan om in te schepen.

Het is een uurtje varen naar Kefalonia. Er staat een straffe wind dat zich ook in de bewegingen van de boot laat merken. Rond 17:45 uur komt Fiskardo, de oostelijke havenplaats van Kefalonia in zicht.

Als wij aan land zijn is het nog ruim een uur rijden naar onze bestemming Travliata (nabij Argostoli). Wij rijden over door de heuvels en langs de kust, klimmen, dalen enzovoort……. Rond 19:00 uur denken wij onze bestemming bereikt te hebben. Op zo’n moment loop je nog even tegen een communicatie-stoornis aan. Gevolg van onvoldoende informatie via Airbnb, het onvoldoende kennen van Griekse lettertekens en een eigenaar die net niet bereikbaar lijkt te zijn. Kortom ik belde aan bij het verkeerde huis. Grote paniek bij de bewoners. Er was wel een huurwoning maar die was helemaal niet op orde, dat was wat ik zag. Het op orde brengen zou minimaal drie uur gaan duren was de boodschap. De bewoners spraken Grieks en ik Engels, dus verwarring. Er kwam iemand om te vertalen. Conclusie ik was in een verkeerd huis……. Ik werd verderop het dorp ingestuurd. Dat was ik niet van plan, want op de informatie van Airbnb was ik genavigeerd naar dit adres. De redding kwam snel door een telefoontje van de eigenaar van het door mij gehuurde appartement. Na wat verwarring over de plaats waar ik stond, bleek ik bij de buren moest zijn. Daar woonde zijn moeder bij het bordje ‘Mimoza Apartments’. Op dat terrein had ik de auto zo’n 30 minuten eerder al eens gekeerd. Een zucht van verlichting, wij waren op onze bestemming.

Auto uitpakken, boodschappen doen bij de Lidl, de bagage uitpakken en alles een plekje geven. Dan is het tijd om het rustig aan te gaan doen……..thee, water en wijn. Dan de ogen toe en morgen weer verder……..

Zo kwam er een einde aan een tocht van ongeveer 2800 km in 108 uur. Daarin de nodige ervaringen opgedaan. Met de hulp van google Maps de route goed uit kunnen voeren. Slechts een keer een rotonde moeten dubbelen omdat de te volgen richting niet direct duidelijk was. De komende drie weken kunnen wij genieten van het altijd mooie Kefalonia. Het weer is nu prima. De volgende blogs zullen naar verwachting gaan over een aantal wandelingen op Kefalonia.